รูชิงรู้อะไรกันแน่?
ไม่!
เป็นไปไม่ได้!
คนคนนั้นเคยพูดไว้ว่าในโลกนี้ไม่มีใครรู้จักเชียนเถิงหลานกับดอกไม้วิญญาณ
แม้แต่ปรมาจารย์เชียนคุนกับปรมาจารย์ไห่หรงล้วนดูไม่ออกยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงหญิงสาวคนหนึ่ง?
นางทำเช่นนี้เพียงเพราะจงใจจะแก้แค้นนางก็เท่านั้น!
“เฟิง! หรู! ชิง!”
มู่หลิงเพิ่งตามมาทันก็ได้ยินคำพูดของเฟิงหรูชิง เขาโมโหจัดรีบเดินไปตรงหน้าเฉินชิงเยียนแล้วพยุงหญิงอ่อนแอที่คุกเข่าอยู่บนพื้นขึ้น
ดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธจ้องหน้าเฟิงหรูชิงเขม็ง
แน่นอนว่ามู่หลิงในตอนนี้หน้าถูกพันราวกับขนมบ๊ะจ่าง โผล่ออกมาเพียงตา จมูก และปาก
“พอแล้ว พวกเจ้าจะทำร้ายเฉินชิงเยียนไปถึงเมื่อใดกัน? นางคิดถึงคนอื่นในทุกๆ เรื่อง พวกเจ้ากลับตั้งเป้ากับนางทุกเรื่อง! แล้วยังทำลายหยาดเหงื่อแรงกายทั้งหมดของนางอีก อย่าลืมว่าหากเจ้าแต่งเข้าตระกูลมู่นางก็คือแม่ของเจ้า เจ้าไม่เคารพผู้ใหญ่เช่นนี้สวรรค์จะต้องไม่ละเว้นเจ้า!”
เฟิงหรูชิงยิ้มกริ่ม “หากสวรรค์ไม่ละเว้นข้าละก็ ข้าเชื่อว่ากั๋วซือของข้าจะต้องทำลายสวรรค์นี่ให้ข้า”
รอยยิ้มของหนานเสียนบางเบา ความรู้สึกที่ถูกนางพึ่งพิงช่างดีจริง…
“เฟิงหรูชิง!” มู่หลิงโกรธจนอกจะระเบิด เขากัดฟันแน่น
