ินเฟยเอ๋อร์ต้องถอยหลังไปหลายก้าว
ฉินเฟยเอ๋อร์หันไปมองหนานเสียนด้วยความตื่นตกใจ “คุณชายหนานเสียน ข้าไม่ได้แอบมองท่าน ข้าไม่ได้ทำจริงๆ …”
นางมาหาเฟิงหรูชิงเพื่อขอโทษด้วยความจริงใจ ต้องการเป็นพี่น้องกับนาง
แต่นาง…ไม่เคยคิดจะแย่งหนานเสียนเลย?
นางเพียงแค่อยากพยายามเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อเป็นอนุของเขา นี่ก็นับว่ามีความผิดหรือ?
“คำพูดของชิงเอ๋อร์ไม่มีทางผิด” มือหนานเสียนโอบเฟิงหรูชิงไว้แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
ฉินเฟยเอ๋อร์ตกตะลึงค้าง ผ่านไปสักพักนางก็ก้มหน้าลงปกปิดความทุกข์ในใจย่อตัวให้เฟิงหรูชิง
“แม่นางเฟิง ข้ามาหาเจ้าก็เพื่อขอโทษเจ้าจริงๆ เรื่องที่ผ่านมาของเจ้าข้าไม่รู้มาก่อน ได้ยินจากปากผู้อื่นจึงได้เกิดความเข้าใจผิดกับเจ้า ข้าต้องทำอย่างไรเจ้าจึงจะยกโทษให้ข้า แต่ว่าข้าจะพยายามสุดความสามารถของข้าขจัดความคับข้องใจของเจ้า”
“หากสุดท้ายแล้วเจ้ายังไม่ยกโทษให้ข้า อาจจะเป็นเพราะว่าข้ายังคงทำดีไม่พอ”
นางพูดจบก็ยืดตัวตรงสีหน้าน่าเวทนา ร่างกายอ่อนแอไม่อาจทนแรงลมเหมือนจะล้มลงได้ทุกเมื่อทว่านางก็ยังฝืนยืนอย่างมั่นคง เหมือนดั่งต้นสนและไผ่ที่อยู่กลางสายลมหนาวเหน็บ เด็ดเดี่ยวแน่วแน่ไม่สั่นไหว ก่อนที่จะหมุนตัวจาก
