ไปสายตาของฉินเฟยเอ๋อร์อดไม่ได้ที่จะมองหนานเสียน
บนใบหน้าของชายหนุ่มมองไม่เห็นอารมณ์ใดๆ และไม่มีความเห็นใจหรือสงสารแม้แต่น้อย…ดังนั้น เดิมใจที่นางคิดว่าสามารถกล้าแกร่งกลับเจ็บปวดขึ้นมา ราวกับถูกมือที่ไร้รูปร่างฉีกจนเลือดไหลริน
แต่ว่า…ในตอนที่ฉินเฟยเอ๋อร์เดินออกไปได้ไม่กี่ก้าวเข่าของนางก็ทรุดลง ร่างของนางล้มลงกับพื้นทั้งยืน
ไม่มีใครเห็นมือของหนานเสียนที่เก็บกลับมา…
พวกเขาสังเกตเห็นแค่ ฉินเฟยเอ๋อร์ที่สง่างามสูงส่งมาโดยตลอดล้มลงกับพื้นเหมือนสุนัขกินโคลนต่อหน้าทุกคน แล้วบนพื้นยังมีเลือดสดๆ ที่มู่หลิงกระอักออกมาอีก ทั้งหมดเปรอะเปื้อนบนใบหน้าขาวซีดของนาง
“ฉินเฟยเอ๋อร์!” เวินอวี่ตกใจหน้าเสียรีบเข้าไปพยุงฉินเฟยเอ๋อร์ขึ้นมา สายตาฉายแววสงสาร
ใบหน้าฉินเฟยเอ๋อร์ซีดขาว นางรู้สึกเพียงตัวเองขายหน้าต่อหน้าทุกคนจนหมดสิ้นแล้ว อับอายจนนางอยากจะหาหลุมดินมุดลงไป
ทว่าเมื่อครู่…นางรู้สึกว่ามีบางสิ่งตกใส่ข้อพับของนางแท้ๆ จึงได้ทำให้นางควบคุมไม่ได้กะทันหัน ขายหน้าครั้งใหญ่
เมื่อได้รู้เช่นนี้ทำให้ฉินเฟยเอ๋อร์ชะงัก นางหันหน้าไปมองใบหน้าของเฟิงหรูชิงในใจก็เกิดความเป็นไปได้หนึ่งขึ้น
………………
