นกลับมามอง หายไปท่ามกลางความมืดมิดยามค่ำคืนที่ไร้ขอบเขต
มู่ซีกับมู่ฮวนตามหลังไปติดๆ ออกจากห้องจัดงานเลี้ยงไป
“พี่สะใภ้” ในใจมู่ชิงอิ้นรู้สึกไม่ดี โดยเฉพาะสุดท้ายแล้วมู่หลิงก็ยังปกป้องเฉินชิงเยียนเช่นนี้เขาเคยคิดหรือไม่ว่าการกระทำของเขาเอาซู่อีไปไว้ที่ไหน?
เขาเป็นคนขอร้องอ้อนวอนให้ซู่อีกลับมาแท้ๆ ตอนนี้กลับละทิ้งนางไม่สนใจใยดีอีก ถึงขนาดที่เพื่อลูกสาวคนหนึ่งของอนุ แม้แต่น้ำใจไมตรีของซู่อีเขาก็ยังแย่งเอาไป ช่างน่าขัน!
“มู่ชิงอิ้น” ซู่อียกมือขึ้นลูบใบหน้าสง่างามของมู่ชิงอิ้น “ไม่ได้เจอกันนานเจ้าโตถึงเพียงนี้แล้วหรือ ต่อไปไม่ต้องเรียกข้าว่าพี่สะใภ้แล้วเรียกแค่ชื่อของข้าก็พอ”
“ไม่ ท่านเป็นพี่สะใภ้ข้าวันหนึ่งก็จะเป็นไปทั้งชีวิต เขาไม่รับท่านแต่พวกเราตระกูลมู่รับ จะมีแค่ท่านเพียงคนเดียว!” บนใบหน้าสูงสง่าของมู่ชิงอิ้นแฝงด้วยความเด็ดเดี่ยวไม่มีความสงสัยอยู่ในน้ำเสียง
ขอเพียงเขายังเป็นนายน้อยตระกูลมู่ เช่นนั้นเขาก็จะเรียกนางว่าพี่สะใภ้ไปทั้งชีวิต
นอกเสียจาก รอเขาออกจากตระกูลมู่ไปแล้วเช่นกัน…เพราะว่าเขากลัว หากซู่อีสูญเสียฐานะนี้ไปต่อไปนางก็จะไม่มีความเกี่ยวข้องกับตระกูลมู่อีก
ซู่อียิ้มน้อยๆ “มู่ชิงอิ้น เจ้าไม
