นเสียนก็ไม่เป็นไร…เจ้าต้องกลับมา”
ซู่อีหัวเราะเสียงอ่อน “ในเมื่อครั้งนี้ข้าเลือกกลับมา ก็ไม่คิดไปง่ายๆ พวกเจ้าทั้งหลายคิดว่าข้าไม่กลับมานานหลายปี ก็คิดว่าจะทำร้ายหนานเสียนและชิงเอ๋อร์อย่างร้ายกาจได้อย่างนั้นหรือ คนเป็นแม่อย่างข้า จะนั่งดูไม่สนใจได้อย่างไร”
ถูกต้อง นางกลับมาครั้งนี้ ไม่คิดจะไปง่ายๆ !
ดังนั้นที่ก่อนหน้าอดทนไม่เอ่ยอะไร ล้วนเป็นเพราะงานเลี้ยงวันเกิดนายผู้เฒ่า นางไม่อยากให้งานเลี้ยงไม่อาจดำเนินต่อไปได้อีก
แต่กระทั่งความเงียบสงบสุดท้ายคนพวกนี้ยังไม่ยอมมอบให้นางอีก!
“แม่นางเฟิง สุราทิพย์พวกนี้…”
ภายในโถงงานเลี้ยง
เฟิงหรูชิงเดินไปหาซู่อี ได้ยินเสียงดังมาจากข้างๆ นางปรายตามอง เห็นเป็นบุรุษวัยกลางคนเอ่ยพร้อมมองมาทางนี้ นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มน้อยๆ “หลัวลี่ รายชื่อที่ข้าให้เจ้าจดเมื่อครู่ เติมชื่อพวกคนตระกูลมู่กลุ่มนั้นลงไปด้วย”
หลัวลี่พยักหน้างึกงัก “เมื่อครู่มีสองสามคนแอบนินทา ข้าก็จดไว้แล้ว ยังมีอีกหลายคน…สีหน้าไม่ดีนัก ดูแคลนกันเกินไป อ้อ จริงสิ มีหลายคนหรี่ตามองเจ้าอย่างคิดไม่ซื่อ ข้าก็จดชื่อไว้แล้ว”
“อืม เจ้าจดไว้ก็ดี ต่อไปคนพวกนี้จัดอยู่รายในชื่อผู้ไม่ได้รับสุราทิพย์”
รอยยิ้มของ
