บุรุษวัยกลางคนเเข็งค้างทันที
นางเด็กนี่ ยังเจ้าคิดเจ้าแค้นอีกด้วย
แต่ว่าสุราทิพย์ยั่วยวนคนเกินไป เขามองไปหลายครั้งอย่างอดไม่ได้
เสียงกลืนน้ำลายดังไปทั่วโถงอย่างไม่ขาดสาย
จู่ๆ มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา ทำลายความสงบในจวนตระกูลมู่
เสียงนี้ยิ่งเหมือนกับหินตกลงในธารน้ำก่อเป็นวงคลื่นกระเพื่อมไป
“ปรมาจารย์ไห่หรง มาอวยพรวันเกิดนายผู้เฒ่า!”
ปรมาจารย์ไห่หรง!
ชื่อนี้เสมือนสายฟ้าฟาดเข้าใส่โสตประสาท ทำเอามู่หลิงหน้าซีด แววตาลนลานและขุ่นเคือง
ที่เขาลนลานก็เพราะปรมาจารย์ไห่หรงปรากฎตัวอย่างกะทันหัน ส่วนความขุ่นเคืองเพราะมู่ฮวน
ทั้งๆ ที่มู่ฮวนบอกว่าปรมาจารย์ไห่หรงออกจากจวนเทียนเสินไปแล้ว ทำไมเขายังมางานเลี้ยงวันเกิดนายผู้เฒ่าอีก
“ข้าไม่รู้” มู่ฮวนสัมผัสได้ถึงสายตาของมู่หลิง ในดวงตานางไม่มีความตื่นเต้นใดๆ สักน้อย ส่ายหน้าอย่างสงบนิ่ง
………….
