ใช่คู่ปรับปรมาจารย์ไห่หรง หากไห่หรงบันดาลโทสะจัดการพวกเขาแล้ว พวกเขาไม่มีโอกาสจะหนีเอาชีวิตรอดเลยด้วยซ้ำ…
“ปรมาจารย์ไห่หรง ข้าคืออู๋หลินแห่งตระกูลอู๋”
ที่โต๊ะจัดงานชายหนุ่มอาภรณ์เขียวลุกขึ้น เอ่ยสอพลอ “ข้าได้ยินชื่อเสียงท่านปรมาจารย์มานาน วันนี้โชคดีได้พบท่าน ถือเป็นเกียรติของข้านัก จริงสิ…เมื่อหญิงผู้นี้ใช้สุราทิพย์เพื่อบีบให้ข้าลงมือกับตระกูลมู่ นี่มิใช่ความตั้งของข้า เป็นนางที่บีบคั้น ปรมาจารย์ไห่หรงโปรดตรวจสอบให้ละเอียดด้วย”
ไม่ว่ายามไหน ไม่ว่าสถานที่ใด ก็มีเศษหญ้าโอนอ่อนไปตามลมดำรงอยู่
ขุมกำลังไหนล้มลง ก็พร้อมไปเพิ่งพิงขุมกำลังอื่น
เฟิงหลานหรี่ตา ด้วยสายตาเย็นยะเยือกมองชายผู้นั้น
ชายชุดเขียวสีหน้าแข้งค้าง ล่วงเกินหอแห่งแรก เขาไม่ได้ใคร่ครวญเรื่องนี้มากนัก
เขารู้ก็แต่ว่า ถ้าตอนนี้ยังไม่แยกตัวออกมา หากต้องหนีเขายังไม่มีโอกาสเลย
จากนั้นก็มีคนอีกกลุ่มหนึ่งออกมา ผลักความรับผิดชอบไปให้เฟิงหรูชิงจนหมดสิ้น ทั้งยังไม่สังเกตเห็นใบหน้าที่ซีดเผือดลงเรื่อยๆ ของสองสามีภรรยามู่หลิง พวกเขาไม่ยินดีที่ได้พบปรมาจารย์ไห่หรงเลย
ที่เมื่อครู่พวกเขาถูกล่อลวงด้วยสุราทิพย์ ไม่เพียงเพราะจวนเทียนเสินและหลิง
