เสินเหมินเท่านั้น แต่เป็นเพราะว่าเมื่อพวกเขาได้มาก็จะหนีไปได้อย่างว่องไว ต่อให้ปรมาจารย์ไห่หรงเเข็งแกร่งเพียงไหน ตอนนั้นมีคนมากมาย เขาก็ไม่มีทางรู้ว่าใครลงมือ
ตอนนี้ไม่ได้แล้วปรมาจารย์ไห่หรงมาเพื่อตระกูลมู่ ล่วงเกินตระกูลมู่ในเวลาแบบนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นการกระทำที่ไร้สติปัญญายิ่ง
ปรมาจารย์ไห่หรงได้แต่เอามือข้างหนึ่งไพล่หลัง ไม่ขยับเขยื้อน
ใบหน้าเขาเจือรอยยิ้ม หรี่ตามองมู่หลิง “มู่หลิง ข้ามาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดนายผู้เฒ่า เจ้าไม่ยินดีหรือ”
มู่หลิงได้สติกลับมา เขากระแอ่มไอ ฝืนยิ้ม “จะเป็นไปได้อย่างไร แต่ข้าได้ยินมู่ฮวนบอกว่า ปรมาจารย์ไห่หรงกลับไปแล้ว วันนี้ท่านปรากฏตัว ทำให้ข้าคิดไม่ถึงเลย จึงไม่ทันต้อนรับ ฮวนเอ๋อร์ ไปเชิญอาจารย์เจ้าเข้ามานั่ง”
“เจ้าค่ะ”
มู่ฮวนยิ้ม ยื่นมือไปพยุงปรมาจารย์ไห่หรง “อาจารย์ ข้าพาท่านไปนั่ง”
ครั้นเห็นมู่ฮวนยื่นมือมา ปรมาจารย์ไห่หรงเบี่ยงกายหลบโดยไม่ให้สุ่มเสียง กระทั่งมองเขายังไม่มองมู่ฮวนด้วยซ้ำ เขาเดินผ่านมู่ฮวนไปหาเฟิงหรูชิง
รอยยิ้มของมู่ฮวนแข็งค้างไปทันที มือนางค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ สัมผัสได้ถึงกระแสลมเย็นยะเยือก ทำให้นางยืนตัวแข้งค้าง
…………..
