ม่มีอะไรสัญญาณใดๆ ลมกระแสหนึ่งกระแทกอกมู่หลิงอย่างรุนแรงซัดเขากระเด็นออกตกลงบนโต๊ะเลี้ยงฉลองทันที
ในห้องโถงสงบนิ่งสุ่มเสียง
กระทั่งเข็มตกใส่พื้นก็ได้ยินเสียงได้
เทียบกับความตื่นตะลึงของทุกคนแล้ว แววตามู่ซีกลับเจือความยินดี
หนานเสียนสารเลวกล้าลงมือกับบิดา เขาต้องจบเห่แล้วแน่ ตระกูลมู่จะไม่มีส่วนของเขาอีก ฮ่าฮ่าฮ่า!
“ฮ่าฮ่าฮ่า!” นายผู้เฒ่ามือข้างหนึ่งถือขวดหยก อีกข้างถือขาหมู ตอนนี้โยนขาหมุออกไปด้วยความยินดี หัวเราะคลุ้มคลั่ง “ในที่สุดก็มีคนอัดเขาแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า ดีจริงๆ ลูกอกตัญญูนี่สมควรถูกตีให้ตาย! ตายเขาให้ตาย!”
ซู่อีตบมือนายผู้เฒ่าเบา “โต๊ะท่านเละหมดแล้ว พวกเราไปนั่งด้านล่างเถอะ”
“ดีดีดี ข้ายังหิวอยู่เลย”
นายผู้เฒ่าเดินตามซู่อีด้วยรอยยิ้ม มือเขายังกุมขวดหยกแน่น อาจจะเพราะกังวลถูกคนแย่งไป”
“พี่หลิง!”
เฉินชิงเยียนสีหน้าตื่นตระหนก รีบก้าวเข้าไปหามู่หลิง พยุงเขาขึ้นจากพื้น แววตาเจ็บปวดมองหนานเสียน “หนานเสียนเจ้ากำลังทำอะไร เขาเป็นพ่อเจ้านะ!”
…………….
