สื่อออกแรงบีบถ้วยชาในมือแตก หุบยิ้ม เงยหน้าที่ไร้อารมณ์ขึ้นมา “ประมุขน้อยมู่มีปัญหาอันใดรึ”
มู่หลิงหน้าแข็งค้าง
ท่านฝูจู่คนนี้อำมหิตที่กำจัดอดีตฝูจู่โดยไม่พูดไม่จาสักคำก่อนจะขึ้นตำแหน่งเอง
เขาหาเรื่องอีกฝ่ายไม่ได้
มู่หลิงสะกดเพลิงโทสะ หันไปมองเฟิงหรูชิง “หนานเสียนเป็น…”
บางทีเรื่องเกิดขึ้นเมื่อครู่ยังคงเป็นปมในใจเขา เพิ่งเอ่ยไปได้ไม่กี่คำ เขาก็รีบหันหน้าไปมองกู้อีอี
ครั้นเห็นลูกสาวฝูจู่กำลังตั้งอกตั้งใจกินผลไม้ เขาจึงคลายใจเอ่ยต่อว่า
“หนานเสียนเป็นลูกชายข้า ข้าไม่ยอมให้เจ้าแต่งเข้ามา เจ้าก็แต่งไม่ได้! ยิ่งไปกว่านั้นเจ้ายังยุแยงซู่อี!”
หนานเสียนมองมู่หลิงนิ่งๆ จากนั้นมองเฟิงหรูชิง “ข้าพูดได้หรือไม่”
น้ำเสียงระมัดระวังไม่เหมาะกับท่าทางสูงส่งเย็นชาของเขาเลย
“อ้อ เจ้าอยากพูดอะไร” เสี้ยวนาทีที่เฟิงหรูชิงหันมองชายหนุ่ม ความโอหังทั้งหลายล้วนสลายสิ้น คลี่ยิ้มเอ่ย
“ข้าไม่ใช่คนตระกูลมู่…”
คำพูดง่ายๆ ของหนานเสียน กลับทำให้คนทั้งหลายหน้าเปลี่ยนสี
เขาบอกว่า…เขาไม่คนตระกูลมู่หรือ
หนานเสียนไม่กตัญญูต่อมู่หลิงอย่างยิ่ง มิฉะนั้นเขาจะกล้าเอ่ยวาจาเยี่ยงนี้ออกมาต่อหน้าทุกคนได้อย่างไร
“พี่หลิง” เฉินชิงเยี่ยนเห
