็นมู่หลิงเตรียมจะบันดาลโทสะอีกครั้ง นางกลั้นน้ำตาแห่งความเจ็บปวด ฝืนระบายยิ้มออกมา “ช่างเถิด วันเกิดนายผู้เฒ่า อย่าทะเลาะให้ไม่สบายใจเลย แม่นางเฟิงอยากอยู่ ก็ให้นางอยู่ร่วมงาม ไม่ว่าเรื่องอะไรรองานเลี้ยงวันเกิดผ่านไปก่อนค่อยคลี่คลาย เป็นอย่างไร”
มู่หลิงสูดลมหายใจลึก กำหมัดแน่น แววตาอำมหิต
ผู้หญิงคนนี้มีความสามารถจริง นางยุแยงซู่อี ล่อลวงหนานเสียน! ครั้งนี้ชิงเยียนยังช่วยพูดให้นาง เขาไม่อาจปล่อยนางไปได้ง่ายๆ !
“หนานเสียน” เฟิงหรูชิงรับรู้ได้ว่าบุรุษข้างๆ ยกมือขึ้นช้าๆ จึงรีบกุมมือเขาไว้ ยิ้มร่า “รองานเลี้ยงจบก่อน เจ้าอยากจับเขาแขวนไว้ที่ประตูเฆี่ยนตีอย่างไรก็ได้ อย่าลืมว่าวันนี้พวกเรามาเพราะเป้าหมายอื่น”
หนานเสียนจึงวางมือลง
กลิ่นอายเย็นเยียบสูงส่งราวเทพเซียนแผ่กระจายไปทั่วร่าง
มู่หลิงไม่รับรู้เลยว่าเขาได้เก็บชีวิตตัวเองกลับมาโดยไม่ทันรู้ความ ยังคงใช้แววตาคมกริบมองเฟิงหรูชิงต่อไป
………………
