ยียนไว้กอดนางเข้ามาในอก มองนายผู้เฒ่าความโทสะ “ท่านพ่อ!”
นายผู้เฒ่าไม่เหลือบแลมู่หลิง เขาบังซู่อีไว้ด้านหลังเหมือนกับกำลังปกป้องบุตรสาว
“หญิงชั่วนี่ นางต้องคิดรังแกซู่อีแน่ ให้นางอยู่ห่างซู่อีหน่อย อย่าเข้าใกล้ซู่อี!”
เฉินชิงเยียนหน้าซีดขาว ม่านน้ำตาคลอหน่วยตา คล้ายไม่เข้าใจว่านางจริงใจต่อนายผู้เฒ่าถึงเพียงนี้แล้ว เพราะอะไรนายผู้เฒ่าถึงโหดร้ายกับนางนัก
“ท่านแม่!”
มู่ฮวนและมู่ซีร้อนรน รีบถลันเข้าไปข้างกายเฉินชิงเยียน ให้สายตาคมกริบจ้องซู่อี
“ซู่อี…” มู่ฮวนกัดฟัน คิดจะเอ่ยอะไรออกมา มู่หลิงยืดตัวตรง สีหน้าเขียวคล้ำ “พอแล้ว!”
เสียงตวาดก้องของเขาทำให้ห้องโถงจัดงานสงบเงียบ
“ท่านพ่อ ซู่อีเป็นภรรยาของข้าตลอดไป เรื่องนี้มิจำเป็นต้องสงสัย แต่ท่านช่วยแบ่งความรักและห่วงใยให้ชิงเยียนสักนิดบ้างได้หรือไม่ นางทำผิดอันใด กระทั่งหน้าตาของตระกูลมู่ท่านก็ไม่สนใจ ทำกับนางเช่นนี้ในงานเลี้ยง”
“หุบปาก!” ซู่อีแววตาเย็นชา “วันนี้เป็นงานวันเกิดนายผู้เฒ่า ข้าไม่อยากทะเลาะกับท่านเรื่องหย่าในงานเลี้ยง แต่มีเรื่องหนึ่งท่านจงจำไว้ให้ชัด ข้าไม่ใช่ภรรยามู่หลิง! ท่านเคยเลือกทอดทิ้งทรยศความรักของพวกเราไปแล้ว ข้าเองก็ปล่อยวางท
