่านแล้ว!”
“ซู่อี!” มู่หลิงสายตาเจ็บปวด “ครั้งนี้เจ้าเอาจริงหรือ ข้ากับชิงเยียนรู้จักกันมาหลายปี ทำไมเจ้าถึงต้องให้ข้าแยกจากนางให้ได้”
“ข้าเคยยอมรับนางตั้งแต่เมื่อไร หากท่านบอกข้าแต่แรกว่าท่านผูกสมัครรักใคร่กับเฉินชิงเยียน ข้าจะไม่แต่งกับท่าน! ท่านเอาแต่บอกว่านางเป็นญาติผู้น้อง ข้าถึงไม่คิดมาก มาวันนี้ดูแล้วข้ามันโง่เอง!” ซู่อีหัวเราะเย็นชาเอ่ย “มู่หลิง พวกท่านรู้จักกันก่อน ข้าคืนท่านให้นาง นับแต่นี้พวกเราไม่เกี่ยวข้องกันอีก!”
เฟิงหรูชิงกุมมือซู่อีเบาๆ “จำได้ ไม่ใช่ท่านหย่านาง แต่เป็นนางที่หย่าท่าน เมื่อถึงเวลาข้าพวกเราจะมอบหนังสือหย่าให้กับเขา นับจากนี้ไปใครจะแต่งงานใหม่ก็ไม่เกี่ยวพันกันอีก”
“หุบปากซะ!”
โทสะมู่หลิงสูงเสียดฟ้า นางเด็กนี้ต้องคอยกรอกหูซู่อีแน่ ทุกอย่างเป็นเพราะนาง!
