ีนั้นนางจากไปไม่กลับมา นายผู้เฒ่าป่วยหนักแค่ไหนก็ไม่กลับมาเยี่ยม ดูท่าครั้งนี้นางคงได้ยินว่าฮวนเอ๋อร์พาปรมาจารย์ไห่หรงกลับมา จึงยอมกลับมาสักครั้ง น่าเสียดายที่ปรมาจารย์ไห่หรงจากไปตั้งแต่หลายวันก่อนแล้ว”
“ฮูหยินน้อยมู่ผู้นี้ก็จริงๆ เลย คนเพียบพร้อมแบบนายท่านตระกูลมู่ รับอนุก็เป็นเรื่องปกตินัก แง่งอนสักหน่อยก็พอแล้ว ปีนั้นนายผู้เฒ่าดีต่อนางเสียปานนั้น นางก็ไม่กลับมาเยี่ยมสักน้อย ช่างอกตัญญูเหลือเกิน”
“ก็นั่นน่ะสิ” ผู้อาวุโสอีกคนหนึ่งในตระกูลมู่หัวเราะเสียงเย็น “ปีนั้นที่หนานซู่อีอยู่ในตระกูลมู่เอาแต่รังแกชิงเยียนอยู่ตลอด เคราะห์ดีที่ชิงเยียนนิสัยดี ไม่เจ้าคิดเจ้าแค้น หากเปลี่ยนเป็นหญิงอื่น คงไม่มีนิสัยรักสงบเท่าชิงเยียน”
ผู้อาวุโสพวกนี้ของตระกูลมู่ล้วนแล้วเป็นพี่น้องและญาติผู้พี่ญาติผู้น้องของนายผู้เฒ่า ในตระกูลมู่คำพูดพวกเขามีอำนาจมาก คำพูดที่เอ่ยออกมาทำให้คนเชื่อได้ง่ายดาย
ทุกคนถอนใจ
ถึงซู่อีเป็นฮูหยินน้อย ชิงเยียนเป็นอนุ ฐานะต่างกัน
ไม่ว่าอย่างไร ซู่อีในฐานะสตรีก็ไม่ควรเอาแต่ใจไม่ยอมให้มู่หลิงรับอนุ
การกระทำของนางทำให้คนไม่พอใจ
“เด็กกำพร้านางหนึ่งไม่รู้เอาศักดิ์ศรีมาจากไหนนัก ไม่มีสามคุณธรรมส
