ความโกรธไว้ ร้องหึออกมาคำหนึ่ง
“ถือว่าปล่อยสตรีชั่วไป!” ไม่อาจตีนางหญิงชั่วนั่นได้ น่าโมโหจริงๆ!
นายผู้เฒ่าเปลี่ยนความโมโหเป็นความหิว หยิบขนมชิ้นหนึ่งด้านข้างเข้าปาก
พ่อบ้านร้อนรนแล้ว รีบเข้าไปแย่งขนมในมือนายผู้เฒ่าออก
“ท่านเจ้าบ้าน ระวังกิริยาด้วย รักษาภาพลักษณ์ไว้ ฮูหยินน้อยกับคุณชายหนานเสียนจะกลับมาแล้ว ท่านต้องรักษาภาพลักษณ์ไว้บ้าง”
ยังดีที่บรรดาแขกเหรื่อในงานมัวแต่พูดคุยผูกสัมพันธ์กัน ไม่มีใครเห็นอาการไม่รักษากิริยานั้นของนายผู้เฒ่า
ไม่ช้าเสียงทั้งหมดเงียบสงบลง สายตาตื่นตะลึงมองไปที่ประตู
ข้างกายฉินลี่และเวินอวี่ฮูหยินมีสาวน้อยโฉมงามนางหนึ่ง นางเหมือนกับไซซีในภาพวาด เอวบางร่างน้อย ใบหน้าเจือรอยยิ้มอ่อน ดูซีดขาวไปบ้าง เห็นได้ชัดว่ามาจากสุขภาพที่ไม่แข็งแรงนัก
“นี่คือคุณหนูฉินเฟยเอ๋อร์ตระกูลฉินอย่างนั้นหรือ แค่กๆ เด็กสาวโตแล้วเปลี่ยนแปลงไปจริงด้วย ตอนนี้ยิ่งงามขึ้นอีกแล้ว”
