้าย
ร่างกายอ่อนยวบโงนเงน สีหน้าเจ็บปวดอย่างสุดซึ้ง
“ที่แท้การดำรงอยู่ของข้าทำร้ายนายผู้เฒ่าหรือ” นางยิ้มขมขื่น “ข้าคิดว่าขอเพียงดีกับนายผู้เฒ่ามากพอ เขาก็จะยอมรับข้าได้”
มู่หลิงเจ็บปวดใจ โอบชิงเยียนเข้ามากอดแน่น “ชิงเยียน ไม่ใช่เพราะเจ้าเป็นเหตุ เป็นเพราะนายผู้เฒ่าไม่อาจพบคนอื่น เจ้ากตัญญูต่อเขา คนทั้งบนและล่างในตระกูลมู่ต่างรับรู้ จะมีสา าเหตุมาจากเจ้าได้อย่างไร”
“พี่หลิง” เฉินชิงเยียนล้วงกำไลข้อมือออกมาจากถุงบรรจุ วางไว้ในมือมู่หลิง หัวเราะขมขื่น “นี่คือของที่ครั้งนี้ข้าออกไปหา ท่านใส่ให้นายผู้เฒ่า ก็จะช่วยปกปิดพลังของเขาได้ เช่นนี้ผู้อื่นจะไม่รู้ว่านายผู้เฒ่าพลังถดถอยแล้ว”
หลังจากนางยัดกำไลข้อมือใส่มือมู่หลิงแล้วก็หมุนกายเดินไปด้านนอก
มู่หลิงกำกำไลในมือไว้อย่างแน่นหนา แววตาเสียใจมองเงาร่างของเฉินชิงเยียน
ครั้งนี้สุดท้ายเขาก็ทำให้ชิงเยียนเสียใจ
“ตอนนี้นายผู้เฒ่าอยู่ที่ไหน”
“เรียนนายท่าน นายผู้เฒ่าอยู่ที่เรือนด้านหลังไม่ยอมออกมาขอรับ” องครักษ์รายงานด้วยความเคารพ
มู่หลิงลูบกำไล ไม่พูดมากอีก สาวเท้าไปทางเรือนด้านหลัง
…
ในจวนตระกูลมู่ เรือนด้านหลังนับว่าเป็นสถานที่แห่งเดียวที่เงียบสงบ
ห่าง
