ออกไป มู่หลิงเห็นนายผู้เฒ่านั่งสั่งการย้ายบ้านของพวกมดบนพื้น เขามุ่นคิ้ว สายตาทอประกายโกรธ
“ท่านพ่อ ท่านกำลังทำอะไรอีก”
นายผู้เฒ่าร้องหึ “มดพวกนี้รู้จักสามัคคี แต่ตระกูลเราเหมือเม็ดทรายที่แตกซ่าน”
“ท่านพ่อ!” มู่หลิงสีหน้าเจ็บปวด “ข้าไม่รู้ว่าทำไมท่านถึงเกลียดชิงเยียนเช่นนี้ นางทำเพื่อท่านมากมายยังไม่พอหรือ ท่านดึงดันจะย้ายออกจากเรือนตะวันออกก็ช่างเถอะ ท่านเป็นพ่อข ข้า ข้าทำอะไรท่านไม่ได้ แต่ท่านจะเห็นแก่หน้าข้า ดีกับชิงเยียนสักหน่อยได้หรือไม่”
นายผู้เฒ่าเงยหน้าขึ้น เอ่ยอย่างตะลึง “เจ้าพูดถึงเฉินชิงเยียน นางยังไม่ตายอีกหรือ”
“ท่านพ่อ!!!”
มู่หลิงสีหน้าไม่น่าชมนัก เขาไม่เข้าใจเลย ปีนั้นนายผู้เฒ่ายอมรับซู่อีได้อย่างง่ายด้าย แต่กลับโหดร้ายกับชิงเยียนเช่นนี้
เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็ผ่านไป เหตุใดยังไม่ปล่อยวางอีกกัน
“ปรมาจารย์ไห่หรงบอกว่า ท่านไม่อาจกระทบกระเทือนจิตใจ ให้ชิงเยียนมาหาท่านน้อยหน่อย ท่านรู้หรือไม่ว่าคำพูดเหล่านี้ทำร้ายจิตใจนางมากเพียงใด นางคิดทำเพื่อท่านอยู่ตลอด กตัญญู กับท่านจากใจ ยอมกล้ำกลืนอยู่ในจวนตระกูลมู่ ส่วนท่านกระทั่งยอมทำดีกับนางสักนิดเพื่อข้าก็มิได้เลย”
……………….
