นสารเลว ข้าจะไปฟ้องซู่อี ให้จัดการเขา!”
พ่อบ้านนิ่งสงบไปสักพัก “นายผู้เฒ่าท่านโต้ตอบกลับไปก็ได้”
“ไม่ได้ ไม่ได้ ข้าไม่ใช่คนที่ต่อยตีเป็น ข้านิสัยดียิ่ง”
“…”
พ่อบ้านเงียบไปอีกครั้ง
นายผู้เฒ่าท่านพูดแบบนี้ไม่อับอายหรือ
แต่พ่อบ้านรู้ดี ทุกครั้งที่เฉินชิงเยียนปรากฏตัว นายผู้เฒ่ามักได้รับความแตกตื่น ทั้งต่อยตีทั้งด่าง หากมีใครมาขวางเขาไว้ กระทั่งคนขวางก็ถูกตีไปด้วย
ตอนที่เฉินชิงเยียนยังไม่ปรากฏตัว โรคของนายผู้เฒ่าไม่กำเริบขึ้นง่ายๆ
“ท่านเจ้าบ้าน ท่านรังเกียจเฉินชิงเยียน เพราะเหตุผลอื่นใช่หรือไม่”
นี่คือเรื่องที่พ่อบ้านสงสัยมากที่สุด
ตอนนั้นนายผู้เฒ่าไม่ชอบเฉินชิงเยียน ก็ไม่ถึงขั้นนี้
เขาเป็นตั้งแต่เมื่อไรกันนะ
จริงสิ คล้ายกับก่อนที่ฮูหยินน้อยจากไป นายผู้เฒ่าเกลียดเฉินชิงเยียนถึงขีดสุด
“เพราะอะไร ข้าเองก็จำไม่ค่อยได้แล้ว…” นายผู้เฒ่าแววตาเลื่อนลอย “ข้ารู้สึกว่าระยะนี้ข้าลืมเรื่องไปมาก หากเป็นอย่างนี้ต่อไป ข้าอาจจะลืมว่ากินข้าวด้วยหรือเปล่า”
พ่อบ้านเอ่ยด้วยความปวดใจ “ท่านเจ้าบ้าน ไม่เป็นไร บ่าวจำได้จะช่วยป้อนท่านเอง”
“อ้อ จริงสิ เสี่ยวชิงอิ้นเข้าเรียนหรือยัง ติดต่อเขาได้หรือไม่”
“ท่านเจ้าบ้าน คุณชายรองอายุ
