จะสามสิบแล้ว…”
“เสี่ยวชิงอิ้นอายุจะสามสิบแล้วหรือ เวลาช่างผ่านไปเร็วเหลือเกิน ข้าจำได้ว่าหัวเขาเพิ่งจะใหญ่เท่านี้เอง”
นายผู้เฒ่าใช้มือทำท่าประกอบ เบื้องลึกในความทรงจำ “ตอนนั้นวันๆ เขาเอาแต่ตามติดซู่อี โดยเฉพาะยามที่ซู่อีตั้งครรภ์ ทั้งๆ ที่เสี่ยวชิงอิ้นสุขภาพไม่แข็งแรง ยังทำตัวเหมือนองครักษ์น น้อยคอยปกป้องซู่อี จริงสิ ซู่อีล่ะ นางไปไหนแล้ว”
พ่อบ้านถอนใจ “ฮูหยินน้อยออกไปข้างนอกแล้ว อีกไม่กี่วันก็จะกลับมา”
“งั้นก็ดี งั้นก็ดี ข้าคิดว่าซู่อีถูกหญิงชั่วไล่ไปแล้วเสียอีก นางกลับมาได้ก็ดี”
นายผู้เฒ่ายิ้มร่า
สีหน้าพ่อบ้านกลัดกลุ้มไปทุกทีๆ ความจำของนายผู้เฒ่าย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ทุกครั้งลืมว่าฮูหยินน้อยออกจากตระกูลไปแล้ว มักคิดว่าคุณชายรองยังเป็นเด็กน้อยอายุสิบกว่าขวบอยู่เท่านั้น
เป็นอย่างนี้ต่อไป จะดีหรือ
บางทีคนที่ปลอบนายผู้เฒ่าได้ ยามนี้อาจมีแต่ฮูหยินน้อยกับคุณชายหนานเสียนเท่านั้น…
