ร่ตัวสั่น คุกเข่าเป็นลงเป็นแถบ แววตาหวาดกลัว
ฮูหยินชิงเยียนไม่ใช่ฮูหยินน้อย แต่ไรนางนิสัยอ่อนโยน นี่เป็นครั้งแรกที่นางบันดาลโทสะ เห็นได้ชัดว่าในใจของฮูหยินชิงเยียน นายผู้เฒ่ามีค่ามากแค่ไหน
“ชิงเยียน”
น้ำเสียงอ่อนโยนดังขึ้นมาจากด้านหลัง
มู่หลิงบันดาลโทสะเพราะมู่ฮวน ยามพบเฉินชิงเยียน ความเดือดดาลนั้นก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย แววตาอ่อนโยน “เกิดเรื่องอะไร ทำไมกลับมาก็บันดาลโทสะแล้ว”
เขาเชื่อใจชิงเยียน นางไม่โมโหง่ายๆ ย่อมถูกบ่าวไพร่ยั่วโมโหแน่
“ท่านพี่หลิง”
เฉินชิงเยียนน้ำตานองหน้า เสียงสะอื้น “ข้าจากไปเพียงไม่กี่วัน นายผู้เฒ่าก็ย้ายไปเรือนน้องรองแล้วหรือ”
“ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง” มู่หลิงยิ้มขมส่ายหน้า “นายผู้เฒ่าก็ไม่รู้เป็นอะไร ถึงได้โวยวายจะย้ายออกไป ข้าสู้เขาไม่ได้ จึงรับปาก เจ้าปล่อยเขาไปก็ดีแล้ว”
เฉินชิงเยียนหน้าซีดเซียว ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด! นายผู้เฒ่าต้องกลับมาเรือนตะวันออก ไม่อาจย้ายออกไปจากเรือนตะวันออกได้!
“ท่านพี่หลิง” เฉินชิงเยียนก้มหน้า น้ำตาคลอ “เรือนตะวันออกเหมาะกับการพักพื้น ข้าเองก็คิดเพื่อสุขภาพของนายผู้เฒ่า อีกอย่างตอนนั้นเพื่ออาการป่วยของนายผู้เฒ่าแล้ว ข้าปลูกย ยาวิเศษมากมายไว้ในเรือ
