นตะวันออก เพื่อให้เขาฟื้นฟูได้ไวขึ้น เรือนน้องรองถึงจะดี แต่กลับอัตคัดไปบ้าง ไม่เหมาะกับการพักฟื้น ท่านตามใจนายผู้เฒ่าได้อย่างไรกัน”
น้ำเสียงนางแกมตำหนิ ดวงตาไม่เสแสร้ง ทำให้มู่หลิงใจอ่อน
“ชิงเยียน นายผู้เฒ่าดื้อดึง ข้าก็จนปัญญา รอถึงเวลานั้นข้าจะโน้มน้าวนายผู้เฒ่า อย่างไรเขาก็เป็นพ่อข้า ข้าไม่อาจแข็งกร้าวกับเขามากเกินไปนัก”
เอาเป็นว่า บางครั้งมู่หลิงก็ยังนับว่ากตัญญู แต่เขาเห็นแก่ผลประโยชน์มากเกินไป ถึงไม่กล้าให้ใครรู้ว่ากำลังของนายผู้เฒ่าถดถอย
เฉินชิงเยียนหวั่นใจ ขบปากแน่น “แต่ว่าท่านพี่หลิง…”
“เอาอย่างนี้เถอะ จวนจะถึงวันเกิดนายผู้เฒ่าแล้ว ระยะนี้ก็ปล่อยเขาไปเถอะ รอจบงานเลี้ยงวันเกิดแล้ว ข้าจะหาทางให้เขาย้ายกลับมา ข้ารู้ว่าท่านทำดีเพื่อนายผู้เฒ่า ตอนนี้ท่านพ่ ออยู่ในเรือนห่างไกล ท่านยังไปเยี่ยมเขาได้ น้องรองไม่กล้าขวางเจ้าหรอก”
