ม่ทันจำได้…”
ปรมาจารย์ไห่หรง “…”
จี้ใจเหลือเกิน!
ไม่พบกันหลายปี นางหนูนี่ยังเยาว์วัยเหมือนก่อน ดันเป็นเขาที่เคราขาวแก่ชราแล้ว
“ที่แท้พวกเจ้ารู้จักกัน”
ปรมาจารย์เฉียนคุนระบายลมหายใจ
เขายังคิดว่าไห่หรงแก่แล้วไม่สำรวม หลงใหลความงาม ล่วงเกินสตรี
เกือบทำให้เขาไม่รู้จะตอบกับแม่นางเสี่ยวชิงอย่างไรแล้ว
“นี่คือลูกสาวเจ้าหรือ” ปรมาจารย์ไห่หรงยิ้มมองเฟิงหรูชิง “ก่อนหน้าข้าได้ยินเฉียนคุนชื่นชมแม่นางเสี่ยวชิง ดังนั้นถึงมาหานางที่นี่ นางหนูคิดไม่ถึงว่าเจ้าเป็นแม่คนไวถึงเพียงนี้ ลูกสาวเจ้าก็ยอดเยี่ยม ชวนให้คนอิจฉานัก ไม่ทราบว่าแม่นางเสี่ยวชิงมีสัญญาหมั้นหมายหรือไม่ ข้ารู้จักชายหนุ่มเพียบพร้อมมากมาย…”
เดิมได้พบสหายเก่า ซู่อีก็ไม่อาจสงบใจลงได้
แต่ประโยคถัดมาของเขา ทำให้ซู่อีหน้าตึงไปเล็กน้อย รีบดึงเฟิงหรูชิงมาอยู่ข้างกาย
“นี่คือลูกสะใภ้ข้า”
“…”
รอยยิ้มมุมปากปรมาจารย์ไห่หรงแข็งค้าง คิดตีท้ายครัวผู้อื่นซึ่งๆ หน้า ยังมีเรื่องอะไรที่น่าอึดอัดกว่านี้อีกหรือ
“แค่กแค่ก” ปรมาจารย์ไห่หรงไอแห้งๆ สองคำ ยิ้มเจื่อน “เรื่องนี้ ผู้ไม่รู้ย่อมไม่ผิด ข้ามิได้ตั้งใจ”
“ไม่เป็นไร ข้าเชื่อท่าน แต่ลูกชายข้าอาจไม่เชื่อท่าน”
ซู่อียิ้มจา
