งๆ สูงสง่า
ปรมาจารย์ไห่หรงกรอกตาเล็กน้อย รีบร้อนเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “ก่อนหน้านี้มู่หลิงกับชิงเหยียนเอาแต่พูดถึงเจ้า ในเมื่อเจ้ากลับมาแล้ว ทำไมไม่กลับมาเยี่ยมพวกเขา ครั้งนี้เจ้าจะอยู่นานแค่ไหน จะไปสนทนากับข้าที่เขาเทียนอวิ๋นหรือไม่ อย่างไรก็เป็นสหายเก่า นับตั้งแต่เจ้าแต่งงานแล้ว ก็ไม่เคยไปหาข้าอีกเลย”
ชั่วชีวิตนี้ปรมาจารย์ไห่หรงไม่มีลูก อยู่อิสระเสรีจนชินแล้ว
จนกระทั่งได้พบซู่อี…
ตอนนั้นนางหนูนี่ฉลาดเฉลียว เขาเห็นนางเป็นเสมือนบุตรสาว ไม่เช่นนั้นแค่ติดค้างน้ำใจครั้งเดียว เขาคงไม่คิดรับศิษย์
แต่ใครจะคิดว่า หลังจากเขาเอ่ยประโยคนี้จบ รอยยิ้มของเฟิงหรูชิงกับซู่อีก็หายไปแล้ว
ซู่อียังดี เพราะการฝึกบำเพ็ญนางจึงไม่ตีหน้าคล้ำง้ำงอ ทว่าคิดขับไล่ปรมาจารย์ไห่หรงออกจากบ้าน
“ปรมาจารย์เฉียนคุน ท่านพาเขาไปเถอะ”
…………………….
