ันชุ่ยไหลลงมาจากหางตา ใบหน้าบิดเบี้ยว
เจ้าไม่ช่วยให้ข้าเข้าตระกูลมู่ เช่นนั้นข้าไปขอร้องคนอื่น รอข้าเข้าตระกูลมู่ได้ เจ้าก็จะรู้ว่าทุกอย่างที่เจ้าทิ้งไปล้วนเป็นของข้า!
คนรักในฝันของหญิงในจวนเทียนเสินทั้งหมดก็เป็นของข้า!
…
ใกล้วันฉลองวันเกิดนายผู้เฒ่าตระกูลมู่เข้ามาทุกที คนตระกูลมู่ทั้งหมดต่างวุ่นวายอลม่าน
บางทีอาจเป็นเพราะมู่หลิงไม่ได้บอกข่าวที่ซู่อีกลับมาแล้วกับคนอื่น ระยะนี้จึงไม่มีใครไปรบกวนนางอีก
นางจึงอยู่อย่างสงบเช่นกัน
เวลานี้ในตระกูลมู่ หันเฟิงเดินกะโผกกะเผลกออกจากห้องโถง เห็นมู่หลิงในสภาพน่าอนาถอยู่ไกลๆ เกิดความรู้สึกตื่นเต้น “นายท่านกลับมาแล้วหรือ ครึ่งเดือนที่ท่านไม่อยู่นี่ คุณหนูถานดำเนินการเรื่องงานวันเกิดของนายผู้เฒ่า”
มู่หลิงหน้าขรึม สตรีที่ไม่อาจเชิดหน้าชูตาได้ มีคุณสมบัติอันใดจัดงานให้นายผู้เฒ่ากัน
“ขาเจ้ายังไม่หายหรือ” มู่หลิงมุ่นคิ้วถาม
หันเฟิงยิ้มขมขื่น
นับตั้งแต่วันที่นายท่านทำเพื่อคุณชายหนานเสียน ให้เขาส่งสินสอดไปยังจวนองค์หญิง ผลคือสินสอดยังไม่ทันส่งมอบ เขาก็ถูกเฟิงหรูชิงโยนออกมาแล้ว
ซ้ำยังโชคร้ายถูกคุณชายหนานเสียนกับฮูหยินน้อยพบเข้าอีก
เขาไม่เพียงขาพิการ ซ้
