ำยังบาดเจ็บสาหัส พักรักษาตัวในตระกูลมู่มาถึงยามนี้ค่อยออกมาได้
ตลอดชีวิตนี้!
ไม่สิ!
ทั้งชาตินี้ ข้าไม่อาจเยียบย่างเข้าแคว้นหลิวอวิ๋นอีกสักก้าวเดียว!
“ขอบคุณนายท่านที่ห่วงใย ข้าน้อยเสียขาไปข้างเดียวเท่านั้น ยังทำงานได้”
“อืม ฮวนเอ๋อร์กับชิงเยียนกลับมาแล้วหรือไม่”
ครั้นเอ่ยถึงเฉินชิงเยียน สีหน้ามู่หลิงอ่อนโยนขึ้นเป็นพิเศษ นี่คือสิ่งที่เขาไม่มีวันมอบให้เมื่อเผชิญหน้ากับถานซวงซวง
“เรียนนายท่าน ฮูหยินชิงเยียนให้คนส่งจดหมายกลับมาบอกว่า ของขวัญอวยพรวันเกิดนายผู้เฒ่านางได้มาแล้ว อีกไม่กี่วันก็กลับมา”
สีหน้ามู่หลิงอ่อนโยนยิ่ง มีเพียงคิดถึงความเย้ยหยันที่ซู่อีมีต่อเฉินชิงเยียนเท่านั้น สีหน้าเขาถึงเคร่งขรึมโดยไม่รู้ตัว
“จริงสิ ปรมาจารย์ไห่หรงจากไปหรือยัง”
เรื่องนี้สำหรับมู่หลิงแล้ว เป็นสิ่งที่เขาใส่ใจมากที่สุด
งานฉลองวันเกิดนายผู้เฒ่าใกล้เข้ามาแล้ว หากปรมาจารย์ไห่หรงยังไม่จากไป อาจพบกับซู่อีได้ เช่นนี้คำลวงของเขากับเฉินชิงเยียนจะถูกเปิดโปง
………………….
