งใช้เวลานานมาก เขาไม่อาจรอถึงวันนั้น
“รอชิงเยียนกลับมาเจ้าค่อยส่งคนมาบอกข้า ข้าจะไปดูนายผู้เฒ่าเสียหน่อย”
…
ในสวนดอกไม้
เฟิงหรูชิงนั่งกับซู่อี พูดคุยสนุกสนาน
เวลานี้เองเสียงอันคุ้นเคยดังเข้ามา ตัดบทสนทนาของทั้งสอง
“แม่นางเสี่ยวชิง ข้ามาหาท่านแล้ว”
เฟิงหรูชิงสีหน้าไม่น่าชมนัก
คนพวกนี้มีงานอดิเรกเป็นการปีนกำลังแพงหรืออย่างไร ยังไม่ได้รับอนุญาตก็ปีนเข้าบ้านนางแล้ว
ดูท่านางต้องให้หมาป่าสีขาวมาเฝ้าประตูเสียแล้ว
เฉียนคุนหรี่ตา หาได้มีความตระหนักว่าบุกรุกบ้านคนอื่นสักน้อย “ข้ารอเจ้าอยู่โรงหมอครึ่งเดือนแล้ว เจ้ายังไม่มาหาข้า ข้าให้กู้อีอีช่วยนัดเจ้า เจ้าก็ยังไม่มา จนปัญหาจริงๆ ข้าได้แต่มาหาเจ้าเองแล้ว”
“อ้อ” เฟิงหรูชิงหัวเราะ “ช่วงนี้ข้ายุ่งมาก ไม่มีเวลาออกไป”
นางไม่มีเวลาพลอดรักกับกั๋วซือเลยด้วยซ้ำ จะเอาเวลาไปสนใจตาแก่นี่ที่ไหนกัน
“ฮ่าฮ่า” เฉียนคุนรู้ว่าเฟิงหรูชิงแก้ตัว แต่เขาไม่สนใจ หัวเราะร่าสองคำ “ก่อนหน้าข้ารับปากสหายเก่าไว้ว่าจะแนะนำเจ้าให้เขารู้จัก เดิมช่วงนี้เขาจะจากไปแล้ว แต่เจ้าไม่มาเสียที ข้าถึงลงมือโดยพลการต้องพาเขามาเอง”
เฟิงหรูชิงกวาดตามองเฉียนคุน
ท่านก็รู้ว่าตัวเองทำโดยพลการด้วยหรือ
แต่
