คิดยิ่งโมโห ในใจยังคิดว่าจะทำอย่างไรเฟิงหรูชิงถึงแยกจากหนานเสียนได้
ใครจะรู้ว่าสายตาราบเรียบของหนานเสียนค่อยๆ กวาดมองมา
ทั้งๆ ที่เป็นการปรายตามองแสนธรรมดา กลับทำให้กู้อีอีตัวแข็งค้างคล้ายไอเย็นวาบพุ่งจากปลายเท้าเข้าสู่หัวใจ
“ความจริง ข้าแค่มาดูเท่านั้น จริงๆ นะ พวกเจ้าเชิญต่อตามสบาย ไม่ต้องสนใจข้า”
กู้อีอีกระวีกระวาดวิ่งหนีออกจากเรือนไป
นางสัมผัสว่าหากออกมาช้าอีกสักนิดเดียว หนานเสียนจะทำให้นางแหลกเป็นผุยผง ไม่แน่อาจใช้ม้าแยกร่างนางก็เป็นได้
เมื่อหนีออกมาแล้ว กู้อีอีค่อยได้สติกลับมา…
บิดานางกู้สื่อ เป็นฝูจู่ของจวนเทียนเสิน!
เช่นนั้นนางใจเสาะไปทำไมกัน
ไม่รู้เพราะอะไร กู้อีอีไม่เคยกลัวฟ้าเกรงดิน ยามอยู่ต่อหน้าหนานเสียนกลับทำให้นางใจเสาะได้!
ครั้นตรองดู กู้อีอียังไม่มีความกล้าจะย้อนกลับไป ได้แต่ใช้สายตาขุ่นเคืองไม่พอใจมองประตูบานใหญ่ที่ปิดสนิท และเบะปาก
“สมกับเป็นจิ้งจอก ฝีมือก็สูงส่งเกินไป ไม่มีเสี่ยวอิ่นอยู่ด้วย ข้าคนเดียวก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเจ้าจิ้งจอกนี่!” กู้อีอีร้องหึ “อีกอย่าง เสี่ยวอิ่นพูดไม่ผิดเลย เจ้าจิ้งจอกนี่ว วันๆ ก็ใช้รูปโฉมล่อลวงเสี่ยวชิง แต่ไรมาเสี่ยวชิงก็ชอบความงาม ถูกเขา
