คลอดลูกออกมาสักคน”
เฟิงหรูชิงทำตาปริบๆ “เด็กที่น่ารักแบบข้าน่ะหรือ”
“ต้องน่ารักเหมือนชิงหานสิ” ซู่อีบีบแก้มชิงหาน “ชิงหานชอบน้องชายหรือน้องสาว”
ชิงหานกัดปลายนิ้วมือ “อยากได้น้องสาวที่น่ารัก ไม่ชอบน้องชาย”
“เพราะอะไร”
“น้องชายซุกซนเกินไป น้องสาวสงบกว่า แต่หากเป็นน้องที่ท่านแม่คลอดออกมา ข้าชอบทั้งนั้น”
“งั้นพวกเราก็อย่ารบกวนพวกเขาเลย บางทีพวกเขาอยากให้กำเนิดออกมาเร็วๆ นี้แล้ว” ซู่อีดึงมือชิงหาน ยิ้มเดินไปเรือนด้านหลัง
ทั่วทั้งสวนดอกไม้เหลือเพียงเฟิงหรูชิงกับหนานเสียน
หนานเสียนดึงมือเบาๆ กอดเฟิงหรูชิงเข้ามา เกยคางบนบ่านาง
นิ้วมือเขาไล้ผ่านเรือนผมนาง ลมหายใจอุ่นร้อน
“ทำไมท่านเอาแต่สะกดรอยข้า ไม่ยอมปรากฏตัวออกมา” เฟิงหรูชิงช้อนตามองบุรุษตรงหน้า
ชายหนุ่มยิ้มอย่างอ่อนโยนปนอบอุ่น “เจ้าไม่อยากให้ข้าติดตาม หากข้าเผยตัวออกไป เจ้าจะโกรธหรือไม่”
เฟิงหรูชิงอ้าปากตาค้าง “…”
หนานเสียนลอบสะกดรอยนางมาตลอดเพราะกลัวว่าถ้าปรากฏตัวออกมาโดยพลการ นางจะไม่พอใจอย่างนั้นหรือ
ระหว่างนางกับหนานเสียนทั้งๆ ที่นางเป็นฝ่ายอยากนอนกับเขาก่อนแท้ๆ…
แต่คนที่เอาแต่คอยระวังนั่นกลับเป็นหนานเสียน!
เฟิงหรูชิงสับสนเล็กน้อย หนานเสี
