ี้ให้นางเคลื่อนย้าย!
ตู้ม!
มู่หลิงไม่ทันป้องกันตัว เถาวัลย์สายหนึ่งแทรกขึ้นมาจากพื้นดินโดยไม่ทันให้รู้สึกตัว พันเขาจนล้มฟาดลงกับพื้น
หากเป็นเมื่อก่อนยากนักที่มู่หลิงจะถูกลอบดักทำร้าย
แต่ใครก็คิดไม่ถึงว่า ทำไมเถาวัลย์ถึงโผล่ขึ้นมาจากพื้น ดึงเขาล้มลง
ที่สำคัญก็คือเถาวัลย์งอกขึ้นมาจากพื้น หากมันปรากฏออกมากลางอากาศ เขายังสามารถสัมผัสได้
แต่ของที่งอกจากพื้น ต่อให้เป็นคนที่มีพละกำลังแกร่งกล้าแค่ไหนก็ยากจับสังเกตได้
มู่หลิงแววตาอำมหิต ออกแรงดึง เถาวัลย์ก็ถูกเขาดึงขาด
หินตกลงมาด้วยความเร็วอย่างยิ่ง
ทว่าไม่อาจเคลื่อนย้ายกายได้ทัน ทั้งไม่มีเวลาทำลายหินด้วย
ดังนั้นตอนที่เขาเพิ่งหมุนตัว หินก็ตกลงมาอย่างรุนแรงกระแทกใส่จุดอ่อนไหวของเขาเข้าเต็มแรง
เสี้ยวขณะนั้นมู่หลิงได้ยินเสียงจากบริเวณนั้นของตัวเองปริแตก เจ็บจนตัวสั่น ออกแรงด้วยความแตกตื่น!
“นางเด็กนี่สมควรตาย!”
ครั้งนี้ต่อให้มีซู่อีปกป้องนางเด็กนี่ เขาก็จะทำให้นางร่ายกายแหลกเป็นผุยผงให้ได้!
“เพิ่งได้ยินว่าท่านไร้ความเป็นคน” เฟิงหรูชิงยิ้มร่า “เจ้าสิ่งก็ไร้ประโยชน์ สลายไปได้ก็ดี”
“เจ้า…”
มู่หลิงตะกายขึ้นจากพื้น ใช้มือกุมเบื้องล่างไว้ สีหน้า
