เขียวคล้ำ โทสะพุ่งสูงเสียดฟ้า “รนหาที่ตาย!”
จากนั้น…
เสี้ยวขณะที่มู่หลิงทะยานเข้าใส่เฟิงหรูชิง พลังปราณเย็นเยียบเข้าจู่โจมมาจากด้านหลัง เวลานั้นร่างกายมู่หลิงคล้ายว่าวที่สายป่านขาด ลอยสู่ฟ้า ลายลับไปไม่เห็นอีก
เฟิงหรูชิง “…”
นางเงยหน้ามองมู่หลิงที่กลายเป็นจุดดำๆ หายไป ค่อยมองไปยังบุรุษใต้แสงอาทิตย์ที่ไม่ไกลออกไป
ความจริงเฟิงหรูชิงรู้สึกว่าที่มู่หลิงมาหาซู่อีในวันนี้ ยังมีเรื่องอื่นอีก นางยังไม่ทันเอ่ยปากถาม มู่หลิงก็บินไปไกล้แล้ว
ดูท่าคราวนี้เขาคงร่วงตกลงมาอย่างหน้าอนาถยิ่ง
ชายหนุ่มสวมอารมณ์ขาวราวหิมะ สง่างามดุจเซียน ใบหน้าเย็นชานั้นยามมองเฟิงหรูชิงเปลี่ยนเป็นความอ่อนโยนเต็มเปี่ยม
หากบอกว่าชายหนุ่มในยามเป็นน้ำแข็ง เช่นนั้นเขาในยามคงเป็นเสมือนลมในฤดูใบไม้ผลิ
“องค์หญิง…” ชิงน้อยยื่นหัวน้อยๆ ออกมาตัวสั่น “ท่านไม่รู้หรอกว่า เพื่อท่านแล้วข้าต้องจ่ายค่าตอบแทนใดออกไปบ้าง”
