มดให้มู่หลิงฟัง
สีหน้ามู่หลิงยิ่งไม่น่ามองขึ้นเรื่อยๆ เสียงดังปึ้ง! กำปั้นทุบลงบนโต๊ะอย่างแรงใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธ
“ถานซวงซวง!”
ผู้หญิงที่สมควรตายนั่น เขาเคยบอกไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่าจะให้ใครรู้ไม่ได้ว่าผู้หญิงที่เขาพากลับมาเป็นหญิงที่ไม่บริสุทธิ์!
ถานซวงซวงกลับไม่สนใจคำสั่งของเขา!
หากไม่เห็นแก่ที่ถานซวงซวงตั้งท้องอยู่ เขาคงนำตัวผู้หญิงสมควรตายคนนี้ไปตีให้ตายนานแล้ว!
“เข้ามา ไปเรียกถานซวงซวงมาให้ข้า!”
สีหน้ามู่หลิงมืดมนร้องตะโกนเสียงเย็น
“ขอรับ”
ทหารอารักขารับคำสั่งแล้วถอยออกไป
หลังจากเขาออกไปได้ไม่นานทหารอารักขาอีกคนก็รีบร้อนเข้ามาคำนับ “นายท่านรอง”
มู่หลิงหยิบแก้วหยกที่อยู่ด้านข้างขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ เพิ่งจะดื่มน้ำชาเข้าไปได้อึกหนึ่งก็เห็นทหารอารักขายืนอยู่ตรงหน้า เขาขมวดคิ้วอย่างเยือกเย็น “ที่เจ้าต้องการพูดคือเรื องที่ถานซวงซวงทำความผิดใช่หรือไม่?”
“ไม่…ไม่ใช่ขอรับ…” ทหารอารักขาเอ่ยอย่างนอบน้อม “เรียนนายท่านรอง เส่าฮูหยินกลับมาแล้วขอรับ”
เพล้ง!
มือของมู่หลิงบีบแก้วชาจนแตกละเอียด บนใบหน้าของเขาไม่มีความยินดีใดๆ แต่กลับแฝงด้วยความมืดมน
“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าใครกลับมาแล้ว?”
“เส่าฮูหยินขอ
