าเสียดายมันเป็นงูไม่มีขนให้พอง ได้แต่ยืนตัวขึ้นทั้งตัวอยู่ในสถานะป้องกัน
“นายท่าน ท่านคิดจะทำอะไรอีก?”
เสียงชิงน้อยสะอึกสะอื้น
มันเป็นงูมีจริยธรรม ขายแต่ศิลปะไม่ขายตัว ครั้งนั้นไม่มีทางไปหลอกล่องูเด็ดขาด
“อื้อ เจ้าไปยั่วยวนมัน ให้คนเผ่าน้ำอย่าหาทางให้เขา”
“…” ชิงน้อยจะร้องไห้แล้วจริงๆ “นายท่าน องค์หญิงงูน้ำแม้จะสวยกว่างูเสน่ห์แต่ว่ามันโหดร้ายยิ่งนัก ข้ากลัว…”
สายตาของหนานเสียนนิ่งเงียบขึ้นเรื่อยๆ
“นายท่าน เหตุใดท่านไม่ลงมือเอง เหตุใดกัน?” เสียงของชิงน้อยสั่นเครือ “ท่านสามารถลงมือเองได้แท้ๆ เหตุใดต้องเสียสละพรหมจรรย์ของข้า? ข้าไม่ทำ!”
หนานเสียนนิ่งดุจสายลมและก้อนเมฆ “ให้ชิงเอ๋อร์รู้เข้าต้องมีคนรับผิด”
ความหมายก็คือ ชิงน้อยเป็นคนที่ต้องรับผิดนั่นเอง
ถึงตอนนั้นหากเฟิงหรูชิงโกรธก็ผลักความรับผิดชอบทั้งหมดไปให้ชิงน้อย
ชิงน้อยตกตะลึงมองหนานเสียนค้าง ลืมแม้แต่จะร้องไห้
นายท่านไม่อยากให้ศัตรูหัวใจไปหาองค์หญิง ดังนั้นเพื่อหยุดเขาก็เลยผลักมันงูที่น่าสงสารตัวนี้ออกมา?
“องค์หญิงต้องเอาข้าไปต้มซุปแน่ จริงๆ”
“อื้อ” หนานเสียนสีหน้าเย็นชา “ชิงเอ๋อร์คิดถึงซุปงูมาโดยตลอด ในเมื่อเป็นเช่นนี้ครั้งนี้ข้าก็จะให้นางไ
