ด้บำรุงร่างกาย”
ชิงน้อยระเบิดในทันที ตั้งแต่รู้จักองค์หญิงนายท่านก็ไม่ใช่นายท่านที่มันรู้จักอีกต่อไป
ไม่มีบรรทัดฐานเอาเสียเลย
“นายท่าน เมื่อครู่ข้าล้อเล่น จริงๆ นะ” ชิงน้อยพันรอบแขนหนานเสียนราวกับเอาใจ “ท่านเป็นนายท่านที่ข้าเคารพที่สุด อย่าว่าแต่ให้ข้าไปยั่วยวนองค์หญิงงูน้ำเลย ต่อให้ท่านให้ ข้าไปยั่วยวนหนีชิว[1]ข้าก็ยอม”
สายตาหนานเสียนมืดลงราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่
แสงในดวงตาของเขาทำให้ชิงน้อยตัวสั่นทันที มันจำได้ขึ้นมากะทันหัน ตอนแรกมีหนีชิวที่สามารถกลายร่างได้คิดจะยั่วยวนมันจริงๆ
ไม่มีทางเลือก ใครให้มันเป็นงูที่มีเสน่ห์มากที่สุดในเผ่า ทั่วทุกที่มีแต่สัตว์วิเศษต้องการข่มแหงมัน
“ที่จริง ประโยคนี้ของข้าก็เป็นการล้อเล่นเช่นกัน”
หนานเสียนเอ่ยเสียงเรียบ “ข้าจำไว้แล้ว”
ชิงน้อยร้องไห้ด้วยความเสียใจ นายท่าน ท่านไม่ใช่มีความจำเพียงเจ็ดวินาทีหรือ? ขอร้องท่านช่วยลืมประโยคนั้นไปทีเถอะ คิดเสียว่ามันไม่เคยพูดได้หรือไม่?
หนานเสียนดึงชิงน้อยออกจากแขนแล้วโยนทิ้งด้านข้างด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก
…………………
[1] หนีชิว หมายถึง ปลาชนิดหนึ่งรูปร่างคล้ายปลาไหล
