งเรื่องของตระกูลมู่มากนัก
แต่ว่า…พอคิดถึงเรื่องทั้งหมดที่ได้ยินในตระกูลมู่ไห่หรงก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “ชิงเยียนกับเจ้าเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน พี่สาวของนางก็ควรจะเป็นน้องสาวของเจ้า? ทว่าเหตุใดข้าไม่เคยไ ได้ยินมาก่อนว่าเจ้ายีงมีน้องสาว?”
ในใจมู่หลิงตื่นตระหนกแต่กลับแสร้งทำเป็นใจเย็น “นางกับชิงเยียนเป็นญาติห่างๆ กัน เพราะการเปลี่ยนแปลงทางบ้านเป็นเหตุจึงได้มาหาข้ากับชิงเยียน แต่ว่านางไม่อยากรบกวนชิงเยียนจึงไม่ ได้พักอยู่ที่ตระกูลมู่ คนตระกูลมู่จึงไม่รู้ถึงการมีอยู่ของนาง…ตอนแรกข้าก็ได้รับปากว่าจะดูแลนางแทนชิงเยียนจึงได้สามารถพานางไปด้วยทั่วทุกที่ และก็เพราะเหตุนี้ถึงได้รู้จัก กกับท่านปรมาจารย์ไห่หรง”
“อ้อ” ไห่หรงเข้าใจทันที “ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ข้ายังคิดว่าเป็นพี่สาวแท้ๆ ของชิงเยียน ในเมื่อเป็นญาติห่างๆ อีกทั้งยังไม่มีใครรู้จักนางก็ไม่มีผลกระทบอะไร แต่ว่าเจ้าทำอะ ะไรต้องระวังหน่อย ภรรยาก็คือภรรยาต่อให้อนุดีเพียงใดก็ไม่อาจดีไปกว่าภรรยา…”
มู่หลิงก้มหน้า “คำพูดของปรมาจารย์ไห่หรงวันหน้าข้าจะระวังให้มากขึ้น”
“ข้าก็เพียงเท่านี้ไม่พูดมากอะไรกับเจ้าแล้ว มู่หลิงท่านผู้เฒ่าผ่านมือข้าแล้วก็เป็นคนไข้ของข้า ข้าไม
