บมา…” นางไม่อยากให้ซู่อีกับหนานเสียนกลับมา ดังนั้นนางจึงได้เข้ามาในจวนเทียนเสินคนเดียว
“แต่ถ้าพวกเราไม่กลับมาก็ไม่รู้ว่าเจ้าต้องถูกรังแกมากน้อยเพียงใด” สายตานิ่งเรียบของซู่อีหันไปทางเวินอวี่ช้าๆ เอ่ยด้วยรอยยิ้มบาง “ฉินฮูหยิน เจ้าไม่พอใจอะไรชิงเอ๋อร์ของข้าอย่ างนั้นหรือ?”
สีหน้าเวินอวี่ขาวโพลน นางจ้องมองใบหน้าสง่างามตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก
“ท่านแม่?” ฉินเฟยเอ๋อร์เห็นท่าทีของเวินอวี่นัยน์ตานางก็ฉายแววประหลาดใจ
ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่? เหตุใด…จึงทำให้ท่านแม่เกรงกลัวเช่นนี้?
เวินอวี่ดึงมือฉินเฟยเอ๋อร์แน่นฝืนเผยรอยยิ้มแห้งที่มุมปาก “มู่เส่าฮูหยิน คิดไม่ถึงว่าไม่ได้พบกันนานหลายปีเจ้าจะยังงดงามและอ่อนเยาว์เช่นนี้ข้าเกือบจะจำไม่ได้ไปทั่วขณะ ก่อนหน้าน นี้ข้าไม่รู้ว่าแม่นางผู้นี้มีความสัมพันธ์กับเจ้า เฟยเอ๋อร์พวกเรากลับกัน”
มู่เส่าฮูหยิน…หลังจากได้ยินคำเรียกนี้ของเวินอวี่ฉินเฟยเอ๋อร์ก็สั่นสะท้าน
ในจวนเทียนเสินมู่เส่าฮูหยินมีเพียงคนเดียว
ซู่อีที่เคยพาคุณชายหนานเสียนจากไป!
ผู้หญิงหน้าตางดงามคนนี้ก็คือ…ท่านแม่ของหนานเสียน?
นางกับเฟิงหรูชิงมีความสัมพันธ์อะไรกัน?
