ระหว่างที่ฟ้าดินสรวลทั้งสองคนกำลังยิ้มแย้มชมการต่อสู้ของบรรพจารย์ยุทธ์นิพพานอยู่ เจียงฉางเซิงก็มองความจริงออกแล้วอสุรกายแห่งมหันตภัยไม่ได้ครอบครองพลังทั้งหมดของสิ่งมีชีวิตนั้น แต่สิ่งมีชีวิตสำแดงพลังออกมาแข็งแกร่งเท่าใดพวกมันก็ได้รับพลังที่แข็งแกร่งเท่ากันมาในชั่วพริบตาเท่านั้นเอง“หากพลังของพวกมันเพิ่มพูนตามพลังของสิ่งมีชีวิตเช่นนั้นพลังที่สร้างอสุรกายมหันตภัยก็ต้องปกคลุมอยู่ทั่วโลกเทพยุทธ์ หรือไม่ก็ปกคลุมอยู่บนร่างสิ่งมีชีวิตทุกตน มีแต่แบบนี้ถึงจะเพิ่มขึ้นพร้อมกันได้…”เจียงฉางเซิงครุ่นคิด เขาหันสายตาไปมองโลกเทพยุทธ์แล้วสำรวจดูอย่างถี่ถ้วนหากคิดตามนี้ ตัวตนของอสุรกายมหันตภัยก็ดูเหมือนจะก่อเกิดมาจากพลังแห่งกรรม เพราะพวกมันไร้รูปไร้ลักษณ์ตรวจจับไม่ได้ แต่ส่งผลกับสิ่งมีชีวิตทั้งหมดในโลกเทพยุทธ์ทว่าแม้การพยากรณ์กรรมของเจียงฉางเซิงจะถูกรบกวนแต่เขาก็จับสัมผัสไม่พบการเคลื่อนไหวของพลังแห่งกรรมเช่นกันร่างแยกของเขามีสัมผัสเฉียบคมต่อพลังแห่งกรรม หากมีพลังแห่งกรรมปริมาณมหาศาลปกคลุมโลกเทพยุทธ์อยู่จริงร่างแยกของเขาต้องจับสัมผัสได้อย่างแน่นอนหากไม่ใช่พลังแห่งกรรมแล้วจะเป็นพลังอะไรได้เล่าเจียงฉางเซิงพลัน
