ผ่นหลังของนางให้เป็นแผล
ในมิติว่าง
ชิงหานกัดนิ้วหัวแม่มือเอียงศีรษะมองฝูเฉินที่ยังคงหลับลึกอยู่
แม้ท่านพี่ฝูเฉินจะบอกนางแล้วว่าท่านแม่อาจจะเป็นจักรพรรดิที่เก้า
แต่ว่า…
นางเติบโตในสวนยามาตลอดจักรพรรดิที่เก้ารู้จักใครบ้างนางก็ไม่แน่ชัด ต่อมาหลังจากจักรพรรดิที่เก้าหายสาบสูญไปหลายปีพวกเขาจึงจะสามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์แล้วออกจากสวนยาได้
“ท่านแม่ ข้าไม่แน่ชัด ต้าเฮยอาจจะรู้ก็ได้?”
เฟิงหรูชิงสีหน้าเข้มขึ้นเอ่ยด้วยน้ำเสียงเป็นจริงเป็นจัง “มันชื่อต้าฮุยไม่ใช่ต้าเฮย”
ชิงหานทั้งว่านอนสอนง่ายและน่าเอ็นดู “เจ้าค่ะท่านแม่”
ท่านพี่ฝูเฉินบอกว่ากับผู้หญิงไม่ต้องใช้เหตุผล
เช่นนั้นท่านแม่พูดอย่างไรก็คืออย่างนั้น
เฟิงหรูชิงเพิ่งเดินมาถึงในบ้าน ฉับพลันก็เห็นร่างที่ค่อนข้างคุ้นตายืนอยู่ท่ามกลางสายลมบางเบาภายใต้การประคองของสาวใช้ รอนางอยู่อย่างเงียบๆ
หญิงสาวเดินผ่านนางไปราวกับมองไม่เห็นฉินเฟยเอ๋อร์อย่างไรอย่างนั้น
สีหน้าฉินเฟยเอ๋อร์เปลี่ยนไปเล็กน้อย ในที่สุดก็ทนไม่ได้เอ่ยปากร้องเรียก “แม่นางเฟิง ข้ามีเรื่องบางอย่างต้องการพบเจ้า”
ท่าเปิดประตูของเฟิงหรูชิงหยุดลง นางหันหลังให้ฉินเฟยเอ๋อร์ “ข้ากับเจ้าไม่ได้สนิทกัน”
ความหมายก็คือ
