ข้ากับเจ้าไม่ได้สนิทกันก็ไม่มีเรื่องอะไรให้น่าพูด
“สามหาว!”
สาวใช้หลิวสยาร้องตะโกนเสียงเย็น กำลังคิดจะระเบิดอารมณ์โกรธดวงตาเย็นชาของฉินเฟยเอ๋อร์ก็กวาดมองมา นางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม “หลิวสยาเจ้าไปรอข้าอยู่ข้างๆ ข้ามีเรื่องจะพูดคุยกับแม่นางผู้นี้”
“แต่ว่าคุณหนู…” หลิวสยาน้อยใจเป็นอย่างยิ่ง
สีหน้าของฉินเฟยเอ๋อร์นิ่งยิ่งกว่าเก่า ช่วงนี้หลิวสยาล้ำเส้นมากเกินไปแล้ว หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปย่อมทำให้ตระกูลฉินเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
“พอแล้ว ข้าเป็นนายของเจ้า ข้าให้เจ้าถอยออกไปเจ้าก็ถอยออกไปก่อน”
หลิวสยาถลึงตามองเฟิงหรูชิงอย่างไม่เต็มใจ นางไม่ได้ถอยไปรอที่ด้านข้างแต่กลับรีบออกไปตระกูลฉินเพื่อตามคน
คุณหนูเป็นคนจิตใจดี ผู้หญิงคนนี้ร้ายกาจเช่นนี้ยากที่จะไม่ทำร้ายคุณหนู นางต้องกลับไปแจ้งฮูหยินให้ทราบเพื่อไม่ให้มีคนมารังแกคุณหนู!
…
ภายใต้แสงอาทิตย์ตก
เฟิงหรูชิงหันหน้าไปเล็กน้อย สายตาที่นิ่งดุจน้ำจับจ้องไปยังฉินเฟยเอ๋อร์
“เจ้ามาหาข้ามีเรื่องอะไร?”
ใบหน้าของฉินเฟยเอ๋อร์มีรอยยิ้มจางๆ “คำพูดของเจ้ากับถานซวงซวงเมื่อครู่ข้าได้ยินหมดแล้ว แม่นางเฟิงเจ้าว่ามาเถอะ เจ้าต้องการอะไรถึงจะไปจากเสี่ยวเฉิ
