เชื่อหรือไม่?”
“ท่านพ่อ ท่านเห็นนางเป็นคนโง่หรือ? เหตุใดต้องอยู่ที่นี่ไม่ยอมไปไหน?”
“…”
ที่จริงกู้สื่ออยากจะพูดคำหนึ่งเหลือเกิน นี่ก็คนโง่ไม่ใช่หรือไง?
ทว่าต่อหน้าคำถามของลูกสาวสุดท้ายแล้วเขาก็ไม่อาจเอ่ยออกไป
เฟิงหรูชิงก้าวไปข้างหน้านิ่งๆ นิ้วมือของนางแหวกผมของหญิงสาวเบาๆ เผยให้เห็นแผลเป็นเต็มใบหน้า
น่าเกลียดเป็นที่สุด
ทว่านัยน์ตาของนางไม่มีความรังเกียจอย่างที่คิด มีเพียงความครุ่นคิด
ชิงหานชี้นำนางมาถึงที่นี่แท้ๆ แต่ว่าที่นี่นอกจากหญิงสาวคนหนึ่งแล้วก็ไม่มีของอื่นอยู่เลย แต่เห็นได้ชัดว่าของที่ร้องเรียกชิงหานนั่นไม่ใช่หญิงสาวคนนี้
ในที่สุดหญิงสาวก็เงยหน้าขึ้น
ตอนที่เห็นใบหน้านั้นกู้อีอีก็ตกใจเป็นอย่างยิ่ง บนใบหน้านางมีแต่ความโกรธ ไม่รู้ว่าได้รับความลำบากยากเข็ญมามากมายเพียงใด ใบหน้าของนางถึงได้เปลี่ยนเป็นเช่นนี้
หากบอกว่าพ่อของตัวเองทนความโดดเดี่ยวไม่ไหว ชิงหญิงสาวเอามาไว้ในบ้านนางอาจจะเชื่อแต่ว่าพ่อของนางไม่มีทางทำเรื่องทำลายใบหน้าของคนเช่นนี้ออกมาแน่!
สายตาของหญิงสาวจ้องมองเฟิงหรูชิง นัยน์ตาของนางแฝงด้วยความงุนงงและลังเล ราวกับกำลังคิดอะไรบางอย่าง จู่ๆ หญิงสาวก็ดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางอย่าง นางรีบ
