ใช้มือที่สกปรกนั่นจับแขนของเฟิงหรูชิงไว้แน่น นานมากแล้วที่นางไม่ได้ออกไปจากที่แห่งนี้ บนมือเต็มไปด้วยดินโคลนทิ้งรอยมือเอาไว้บนแขนเสื้อเฟิงหรูชิง
“เสี่ยวชิง!”
กู้อีอีตกใจหน้าซีด กำลังคิดจะก้าวเข้าไปกลับถูกเฟิงหรูชิงยกมือขึ้นห้าม
สายตาของเฟิงหรูชิงเป็นมิตรไม่มีความรังเกียจใดๆ ดวงตาจ้องมองไปยังหญิงสาวตรงหน้า
“เจ้าอยากให้ข้าพาเจ้าไป?” หญิงสาวพยักหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย สายตาไม่ได้เศร้าสร้อยเฉกเช่นตอนแรกแต่สว่างจ้าดุจดวงดาว
“แผลของเจ้าคนที่นี่เป็นคนทำงั้นหรือ?” เฟิงหรูชิงถามต่อ
หญิงสาวพยักหน้านัยน์ตาปรากฏความโกรธแค้น
ในตอนนั้นสายตาของเฟิงหรูชิงกับกู้อีอีล้วนมองไปยังกู้สื่อ
กู้สื่อหน้าซีด “ไม่ใช่ข้าทำจริงๆ เป็นเจ้าชั่วฝูจู่คนก่อนนั่น หลังจากข้ารับจวนฝูจู่มาแล้วถึงได้พบการมีอยู่ของนาง ข้าให้นางไปนางก็ไม่ยอมไปไม่ใช่ข้าบีบบังคับให้นางอยู่”
เฟิงหรูชิงหันไปมองหญิงสาวน่าสงสารคนนี้ต่อ
………………….
