องท่านพ่อพบ?”
ฮูหยินผู้เฒ่ายิ้ม “ฉินเฉินมาบอกข้าด้วยตัวเอง บอกว่าฉินเสี่ยวเย่ว์สับเปลี่ยนยาวิเศษแต่กลับไม่ให้ข้าไปเร็วนัก มิเช่นนั้นแม่นางเสี่ยวชิงจะไม่ได้เห็นฉากละครดีๆ ดังนั้นข้าจึงถือยาวิเศษรออยู่ด้านนอกนานแล้ว”
“…”
ที่แท้เจ้าเป็นแบบนี้นี่เองฉินเฉิน
“ส่วนยาวิเศษฉินลี่ให้ฉินเสี่ยวเย่ว์มาสับเปลี่ยน”
“ฉินลี่?” สายตาหลัวลี่แฝงด้วยความงุนงง “เรื่องนี้ฝูจู่รู้หรือไม่?”
“ฝูจู่ไม่ใช่คนโง่ ไม่มีทางมองไม่ออก”
เพื่อเพราะการทะเลาะโต้แย้งก็จะวางยาทำร้ายกู้อีอี? มีเพียงคนโง่เท่านั้นจึงจะเชื่อคำพูดพวกนี้
“ฝูจู่รักทะนุถนอมกู้อีอีปานนั้น เช่นนั้นเหตุใดเขาจึงปล่อยตระกูลฉินไป?” หลัวลี่ไม่เข้าใจเป็นอย่างยิ่ง
ฮูหยินผู้เฒ่าเอ่ยด้วยรอยยิ้มเย็น “ดูผิวเผินคือปล่อยตระกูลฉินไปแล้วแต่หลังจากนั้นใครจะรู้? ลี่เอ๋อร์ ฝูจู่ผู้นี้เดิมทีก็ขึ้นครองอย่างไม่เหมาะสม เขาต้องการให้กู้อีอีสืบทอดตำแหน่ง ฉะนั้นในตอนที่ยังไม่มีหลักฐานก็ไม่อาจแตะต้องตระกูลฉินได้ เพียงแต่ว่า…ฝูจู่เป็นคนโหดเหี้ยมแล้วก็เป็นคนบ้า”
หากเขาไม่ใช่คนโหดเหี้ยมย่อมไม่มีทางช่วงชิงตำแหน่ง
“ดังนั้นขอเพียงให้โอกาสเขาสักเล็กน้อย เขาจะต้องกัดตระกูลฉินแน่นไม่ปล่อย แล้วเขาก็ยัง
