ือกลับราชวงศ์แคว้นหลิวอวิ๋น
หัวใจหลัวลี่สั่นสะท้าน ดูเหมือนนางจะสังเกตเห็นบางอย่างกำหมัดแน่น
“มีคนจะทำร้ายเสี่ยวชิงใช่หรือไม่?”
ฮูหยินผู้เฒ่าเงียบไม่พูด
หลัวลี่ถามต่อ “ในเมื่อเสี่ยวชิงเป็นองค์หญิงแคว้นหลิวอวิ๋น เช่นนั้นนางก็เป็นคนโลกปุถุชน ในโลกนี้ไม่ใช่ว่ามีกฏข้อบังคับหรือ? พวกเขากล้าลงมือกับนางหรือ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าส่ายหน้า “นางก้าวเข้ามาในโลกสันโดษแล้ว”
หากเฟิงหรูชิงกับหนานเสียนแห่งตระกูลมู่นั่นมีความสัมพันธ์กันจริงละก็ นางก็นับไม่ได้ว่าเป็นคนของโลกปุถุชน
คนในครอบครัวเพียงมีคนหนึ่งคนใดก้าวเข้าไปในโลกสันโดษ ข้อบังคับนี้ก็ไม่มีผลอีก
ศัตรูของเทียนหยามีเยอะเกินไป เรื่องบางเรื่องแม้แต่หลานสาวนางยังไม่กล้าบอกแม้แต่คำเดียว เกรงว่าจะนำพาภัยพิบัติไปให้คนในครอครัวของเทียนหยา
“แต่…ความสัมพันธ์ของเสี่ยวชิงกับกู้อีอีดีเช่นนี้ มีจวนเทียนเสินปกป้องนางใครจะกล้าทำร้ายนาง?” หลัวลี่เงยหน้าเล็กๆ สีหน้าดื้อรั้น
รอยยิ้มของฮูหยินผู้เฒ่าหายไปอย่างจนใจ นางหนูนี่ยังไร้เดียงสาเหมือนเดิม
“ลี่เอ๋อร์ เจ้ารู้หรือไม่ ไม่ว่าตระกูลมู่จะร้ายกาจอย่างไรฝูจู่ก็ไม่มีทางลงมือ?”
……………………
