นเพื่อนท่านย่า นางอยู่บ้านคนเดียวจะเหงาแย่”
บางทีฉินเสี่ยวเย่ว์อาจจะทำร้ายหลัวเฟยมากเกินไป หลัวเฟยในช่วงนี้มักจะไม่อยู่บ้านและก็ไม่รู้ว่าออกไปทำอะไร
แม้สาวใช้ตระกูลหลัวมีมากมาย ทว่าก็สู้คนในครอบครัวมาอยู่ข้างๆ ไม่ได้ หลัวลี่ไม่อยากปล่อยท่านย่าที่แก่ชราไว้ที่บ้านคนเดียวนานเกินไป
“ได้” เฟิงหรูชิงยิ้ม
หลังจากหลัวลี่บอกลากับเฟิงหรูชิงเสร็จก็จากไป
หลังหลัวลี่จากไปแล้วเฟิงหรูชิงก็ไม่ได้รีบกลับบ้าน นางกลับเดินไปทางจวนฝูจู่
…
ช่วงนี้สุขภาพของหลัวเหล่าไท่ไท่ฟื้นคืนมาไม่น้อยแล้ว ตอนนี้นางกำลังอาบแดดอยู่ในลาน
นางเห็นร่างหลัวลี่ราวกับผีเสื้อมาจากไกลๆ บนใบหน้ามีริ้วรอยแก่ชราก็ปรากฏรอยยิ้มแห่งความรักและเมตตา
“ท่านย่า” หลัวลี่พุ่งเข้าสู่อ้อมกอดหลัวเหล่าไท่ไท่ “ข้ากลับมาแล้ว”
หลัวเหล่าไท่ไท่ลูบศีรษะหลัวลี่อย่างอ่อนโยน “เจ้าไปหาแม่นางเสี่ยวชิงมาละสิ? เหตุใดไม่เชิญนางกลับมานั่งเล่นในบ้าน? อย่างไรพ่อของเจ้า เจ้าคนเลวนั่นก็ไม่อยู่บ้าน มีแต่พวกเราย่า หลานสองคน”
ครั้งนี้หลัวเฟยเสียใจมาจริงๆ
เขาเสียใจที่ตัวเองดูคนไม่ออกเกือบทำร้ายทั้งตระกูลหลัว
แต่ว่าไม่ใช่เพียงเพราะเขาเสียใจแล้วเหล่าไท่ไท่กับหลัวลี่ก็จะสามารถ
