ั้งแรกที่เขาถูกคนรังเกียจ
รู้สึกทิ่มแทงใจเหลือเกิน
“แม่นาง สร้อยข้อมือเส้นนี้ของเจ้าได้มาจากที่ใดกัน?” ดวงตาของมู่ชิงอิ้นจับจ้องไปที่สร้อยข้อมือที่ข้อมือของเฟิงหรูชิง ลมหายใจแฝงด้วยความตื่นเต้นหลายส่วน
เฟิงหรูชิงลูบสร้อยข้อมือ
มู่ซีเคยพบนางแล้ว รู้ความสัมพันธ์ของนางกับหนานเสียน
ทว่าเห็นได้ชัดว่ามู่ชิงอิ้นไม่รู้อะไรเลย
นี่ก็พิสูจน์ได้ว่าเขากับมู่หลิง…น่าจะอยู่คนละฝั่ง
เฟิงหรูชิงเห็นสายตาของมู่ชิงอิ้นจับจ้องที่สร้อยข้อมือของนางก็เงียบไปสักพัก “ซู่อีให้ข้า”
เป็นของที่ตอนซู่อีอยู่จวนองค์หญิงยัดเยียดให้นางจริง
มู่ชิงอิ้นกำลังคิดจะจับมือเฟิงหรูชิงอีกครั้ง…
จู่ๆ เขาก็นึกถึงการกระทำเมื่อครู่ของหญิงสาวขึ้นมาจึงได้เก็บมือกลับไป
“เจ้าก็คือคนที่พี่ใหญ่ของข้าเอ่ยถึง…เอ่อ ผู้หญิงที่พี่สะใภ้กับหนานเสียนชอบคนนั้น?”
เฟิงหรูชิงเงียบไปสักพัก
ท่านเอ่ยถึงหนานเสียนก็พอแล้วเหตุใดต้องพ่วงซู่อีมาด้วย?
พูดเหมือนนางยั่วยวนซู่อีอย่างไรอย่างนั้น
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าซู่อีอยู่ที่ใด?” มู่ชิงอิ้นถามต่อ
พูดตามความจริงแล้วเฟิงหรูชิงไม่อยากให้ซู่อีกลับมา
ที่แห่งนี้…เคยทำให้นางเสียใจ
“ท่านอยากให้นางกลับมา?”
ดังนั้นต่อหน้าคำพูดของมู่ชิง
