ว่าเจ้าอิจฉาข้ามาตั้งแต่เล็ก”
“เจ้าอิจฉาที่หลิ่วอวี้เฉินชอบข้า ท่านลุงหลิ่วก็เห็นข้าเป็นลูกสาวแท้ๆ ดังนั้นเจ้าจึงลงมือตีข้าแล้วยังทำให้ท่านป้าหลิ่วโกรธจนเป็นลม ดังนั้นด้วยความโกรธหลิ่วอวี้เฉินจึงได้ห หย่ากับเจ้า”
“และเจ้าก็อิจฉาข้า เจ้าอิจฉาที่ข้าได้เป็นผู้หญิงของนายท่านรองตระกูลมู่ เจ้าเป็นได้แค่เพียงฮูหยินกั๋วซือของแคว้นเล็กๆ แคว้นหนึ่ง แต่เจ้ารู้หรือไม่ ชาติกำเนิดเจ้าดีกว่าข้า พ พ่อของเจ้าเป็นฝ่าบาทของแคว้นหลิวอวิ๋นรักและปกป้องเจ้าไปเสียทุกเรื่อง ไม่ว่าเจ้าจะรังแกใครอย่างไรเขาก็ไม่เคยลงโทษเจ้า”
“แต่ที่ข้ามีวันนี้ล้วนอาศัยความพยายามของตัวเองปีนขึ้นมาทีละขั้น เฟิงหรูชิงเจ้าปล่อยข้าไปดีหรือไม่? ข้าไม่เคยชอบหลิ่วอวี้เฉินไม่เคยคิดจะแย่งเขากับเจ้า ล้วนเป็นเขาที่คิดไปเ เองฝ่ายเดียวข้าไม่รู้เรื่อง เจ้าโกรธก็ไปหาเขา ข้าขอร้องเจ้าจริงๆ เจ้าปล่อยข้าไป ข้าจริงใจกับนายท่านรอง ขอร้องเจ้าอย่าเดินทางมาไกลแสนไกลผสมปนเปเข้ามาในจวนเทียนเสินเพื่อทำ ำลายความสุขของข้าอีกเลย…”
สายตาหลัวลี่แฝงด้วยความไม่เข้าใจ
เสี่ยวชิงไม่ใช่คนจวนเทียนเสิน?
แคว้นหลิวอวิ๋น...ที่นี่คุ้นจริงๆ ราวกับเคยได้ยินใครเอ่ยถึงมาก่อน
“อ้อ” เฟิงห
