ิงเยียนเป็นคนดูแล มู่ซีก็รู้จักแต่ฉาบฉวยกับผู้หญิงยิ่งขี้เกียจจะสนใจกับเรื่องพวกนี้
ทำให้หลังจากเฉินชิงเยียนออกไปถานซวงซวงก็รู้สึกว่าตัวเองสามารถเป็นคนตัดสินใจเรื่องในตระกูลได้ แทบอยากจะให้ทั้งใต้หล้าได้รู้ว่านางตั้งท้องลูกของมู่หลิง
บนถนนในจวนเทียนเสินเวลานี้ สาวใช้สองสามคนเดินตามอยู่ด้านหลังถานซวงซวง
ในมือของพวกนางล้วนถือกล่องนับไม่ถ้วน ในกล่องเหล่านั้นล้วนบรรจุยาวิเศษแสนล้ำค่าเอาไว้ โอ้อวดไปตามท้องถนนดึงดูดสายตาผู้คนโดยไม่กลัวว่าจะถูกคนแย่งชิงเอาไป
“ซวงฮูหยิน” เสี่ยวหลิ่วสาวใช้ทนมองต่อไปไม่ได้ นัยน์ตาฉายแววเหยียดหยามอย่างรุนแรง “พวกเรามาซื้อยาวิเศษข้างนอกมากมายเช่นนี้ เกรงว่านายท่านรองกับฮูหยินรองรู้เข้าจะโกรธมาก”
ถานซวงซวงขมวดคิ้ว “วันเกิดท่านผู้เฒ่าใกล้จะถึงแล้ว ข้าในฐานะลูกสะใภ้จะไม่มอบของขวัญก็ไม่ได้ แต่ก็ไม่อาจใช้ยาวิเศษของตระกูลมู่มอบให้จึงต้องออกมาซื้อ แม้แต่สิทธิ์นี้ข้าก็ไม่ มีหรืออย่างไร?”
ในใจเสี่ยวหลิ่วยิ่งเหยียดหยาม
ลูกสะใภ้ของนายท่านมีเพียงชิงเยียนฮูหยินคนเดียว
เจ้าเป็นผู้หญิงที่ไม่มียศไม่มีศักดิ์อะไรแม้แต่อนุก็ไม่ใช่ มีสิทธิ์อะไรมาเป็นลูกสะใภ้ของนายท่าน?
ถ้าไม่ใช่เห็นแก่ที่เจ้
