ทธิ์มาที่หลังเขาของจวนนายท่าน
ในคุกบนหลังเขามืดสนิท หญิงที่หน้าตาไม่มีเค้าเดิมคนหนึ่งนั่งอยู่ที่มุมในความมืด
ความมืดปิดบังบนใบหน้าน่าเกลียดนั้น ต่อให้ทุกครั้งกู้สื่อจะเตรียมตัวมาแล้วก็ยังตกใจเพราะสิ่งนี้
พูดอย่างไรดี
เขาไม่เคยเห็นใครน่าเกลียดได้ถึงขั้นนี้ โลกสั่นสะเทือนแม้แต่ผีและทวยเทพยังต้องหลั่งน้ำตา
ยังจำได้ครั้งแรกที่เห็นหญิงในคุกคนนี้หลังจากเขาจัดการนายท่านคนก่อนแล้วขึ้นครองตำแหน่ง
นางเสื้อผ้าขาดวิ่น ผมยุ่งเหยิงปิดบังใบหน้าน่าเกลียด มือสองข้างถูกตะปูตอกไว้กับผนัง เหมือนใกล้จะตายแต่กลับไม่ตาย
หลายปีมานี้กู้สื่อฆ่าคนมาไม่น้อย
ตอนแรกภรรยาของเขาถูกคนทำร้ายจนตาย เขาจึงฆ่าคนคนนั้นทั้งตระกูลไม่ปล่อยไว้แม้แต่คนเดียว
มือของเขาเปื้อนเลือดนานแล้ว
แต่ว่าเขาไม่เคยทรมานใครแม้แต่คนเดียว ต่อให้เป็นศัตรูก็แค่ทำให้เจ็บปวด
เขาไม่รู้ว่าแม่นางผู้นี้ทำอะไรผิดจึงถูกคนกระทำเช่นนี้ ด้วยใจที่ทนไม่ได้เขาตั้งใจจะปล่อยนางไป คืนอิสรภาพให้นาง
ทว่าหญิงผู้นี้…ไม่ยอมไป ราวกับเห็นคุกนี่เป็นบ้านไม่ยอมออกไปแม้แต่ก้าวเดียว
“แม่นาง” กู้สื่อถอนหายใจอย่างจนใจ “เจ้าจะอยู่ในจวนของข้าไปอีกนานเพียงใดกัน? ข้าไม่รู้ว่านา
