สังเกตว่าบนท้องฟ้ามีนกน้อยสีเขียวหยกตัวหนึ่งกำลังพักผ่อนอยู่บนต้นไม้
รอจนฉินเฉินจากไปนกน้อยจึงจะบินขึ้นไปบนท้องฟ้าแล้วหายลับไป
คาดว่าแม้ฉินเฟยเอ๋อร์จะเห็นนกน้อยตัวนี้ก็ไม่มีทางสนใจอะไรนัก
…
“ท่านแม่ ท่านแม่”
ภายในลาน ชิงหานที่กำลังใช้ศีรษะเล็กๆ หนุนตักเฟิงหรูชิงพักผ่อนอยู่เห็นนกน้อยบินมาก็ยิ้มกว้างลุกขึ้น นางชูนิ้วมือตัวเองขึ้นมาให้นกน้อยหยุดพักที่ปลายนิ้วของนาง
“เฝ่ยชุ่ยกลับมาแล้ว”
เฝ่ยชุ่ยก็คือชื่อของนกน้อยตัวนี้
เพราะว่าสีเหมือนหยกเฟิงหรูชิงจึงได้ตั้งชื่อนี้ให้มัน
นี่ก็เป็นสัตว์วิเศษตัวหนึ่ง แต่เป็นประเภทที่ธรรมดาที่สุด
ยากที่จะฝึกฝนแต่พบเห็นได้ทั่วไป
“เฝ่ยชุ่ย สองสามวันนี้ตระกูลฉินยังรักท่านน้าฉินเฉินหรือไม่ ท่านน้าฉินเฉินเป็นท่านน้าจริงๆ หรือ?” เสี่ยวชิงหานกะพริบดวงตากลมโตปริบๆ เอ่ยถาม
“จิ๊บจิ๊บ”
เฝ่ยชุ่ยส่งเสียงร้องจิ๊บๆ เฟิงหรูชิงฟังอยู่นานก็ฟังไม่เข้าใจว่ามันกำลังพูดอะไร
ชิงหานกลับรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้างหันหน้ามา “ท่านแม่ เฝ่ยชุ่ยบอกว่าเดิมทีพวกคนเลวตระกูลฉินนั่นโมโหมาก ดูเหมือนจะเป็นฉินเฟยเอ๋อร์ไปขอร้องแทนท่านน้าจึงไม่มีใครลงโทษเขา ”
เฟิงหรูชิงขมวดคิ้วน้อยๆ
นางคาดเดาผ
