ตอนที่ 850 ผู้เฒ่าตระกูลมู่ผู้ร้องไห้โวยวาย (4)
คนพึ่งเสื้อผ้า พระพุทธรูปพึ่งทอง[1]
ที่ตระกูลมู่ให้นางมีแต่เสื้อผ้าหยาบๆ แล้วยังห้ามไม่ให้ช่างตัดเสื้อวัดตัวตัดชุดให้นาง นางได้แต่ต้องออกไปหาร้านผ้า
หากต้องการดึงดูดมู่ชิงอิ้นอาศัยเสื้อผ้าชุดนี้ของนางไม่ได้เป็นอันขาด
ในบ้านตระกูลฉิน ณ ตอนนี้
เสียงเสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลังทำให้ฝีเท้าฉินเฉินชะงักหยุดลง
“เฉินเอ๋อร์!”
เขาไม่ได้หันกลับยังคงหันหลังให้หญิงสาวเช่นเดิม สีหน้าเรียบนิ่งไม่มีความรู้สึกใดๆ
ฉินเฟยเอ๋อร์หลับตาลงเบาๆ
ในหัวของนางปรากฏรอยยิ้มของชายหนุ่มขึ้นมา
รอยยิ้มนั้นราวกับดาบนับหมื่นแทงทะลุใจนาง เจ็บปวดเลือดอาบนองใบหน้าซีดขาว
ที่แท้…เขาก็ยิ้มได้
นางคิดมาตลอดว่าเฉินเอ๋อร์เป็นเช่นนี้มาตลอด ไม่ว่าต่อหน้าผู้ใดล้วนไม่ยกเว้น
ทว่าเขากลับยิ้มให้คนอื่นแล้ว ยิ้มได้สว่างเจิดจ้าเช่นนี้
“เฉินเอ๋อร์” ฉินเฟยเอ๋อร์ลืมตาขึ้นเดินไปทางฉินเฉินอย่างเชื่องช้า “เจ้ารู้ว่าเรื่องครั้งก่อนของเจ้าท่านพ่อโมโหมาก แล้วช่วงนี้เจ้าก็ยังมักจะหนีออกไปข้างนอก เป็นข้าที่เกลี้ยกล่อมเขาให้เขาไม่คิดเล็กคิดน้อยมากเกินไป เจ้าได้รับความขื่นขมมากพอแล้วให้เขาดีต่อเจ้าหน่อย”
ใบหน้าฉินเฉิน
