เรียบนิ่งฟังคำของฉินเฟยเอ๋อร์เงียบๆ
ฉินเฟยเอ๋อร์ยิ้มขมๆ “กับลี่เอ๋อร์ข้าทำเรื่องผิดไปบ้างจริงนางโกรธข้าก็เป็นการสมควร แต่ว่าข้าไม่รู้ว่าข้าทำผิดอะไรต่อเจ้า พวกเราเป็นพี่น้องกันเหตุใดเจ้าต้องทำกับข้าเช่นนี้? เฉินเอ๋อร์เจ้าบอกพี่มา พี่ทำผิดอะไรกันแน่?”
เจ้าถึงได้…เย็นชาเช่นนี้…ทั้งๆ ที่ตอนแรกฉินเฉินก่อนออกจาตระกูลฉินไม่มีทางเป็นเช่นนี้ต่อให้เขาไม่ยิ้มให้นางก็ไม่มีทางห่างเหินอย่างนี้ ฉินเฟยเอ๋อร์ที่รออยู่นานจู่ๆ ก็คิดถึงประโยคนั้นหลังจากที่ฉินเฉินกลับมา และหลังจากนั้นมาเขาก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาเช่นนี้
“เฉินเอ๋อร์ เป็นเพราะข้าไม่ยอมล้มเลิกเรื่องตระกูลมู่ใช่หรือไม่? แต่ว่าข้าชอบหนานเสียนนี่ ชายที่สง่างามดุจทวยเทพใครบ้างไม่ชอบ? ข้าอยากเข้าตระกูลมู่แล้วผิดอะไร?” สายตาฉินเฟยเอ๋อร์แฝงด้วยความเจ็บปวดแทบแหลกสลาย “ข้ารู้ว่าเจ้ากำลังโทษข้า โทษที่ข้าไม่รักตัวเองยอมไปเป็นอนุ สักวันหนึ่งที่เจ้าได้พบหญิงที่เจ้าชอบเจ้าก็จะเข้าใจ ไม่ว่าจะทุ่มเทเพื่อเขามากเพียงใดเจ้าก็ล้วนเต็มใจ”
เป็นอนุแล้วอย่างไร?
แม้จะไม่มีชื่อไม่มียศนางก็ล้วนยินดี
ไม่มีใครรู้ว่าฉินเฟยเอ๋อร์เคยเจอหนานเสียน ไม่ใช่หนานเสียนในตอนนี้!
หนานเสียนใน
